بازشناسی مفهوم دازاین در فلسفه هایدگر به مثابه زمینه فهم انسان در هنر معاصر

یکی از موضوعات مهم در هنر معاصر بازنمایی، انسان، جایگاه و دغدغه های او است. یکی از مفاهیمی که می تواند برای تحلیل این امر در هنر معاصر مفید باشد مفهوم «دازاین» در فلسفه مارتین هایدگر است. در این پژوهش این مفهوم به عنوان زمینه ای مهم برای فهم انسان در هنر معاصر واکاوی می شود. ماهیت این پژوهش بنیادی است و توصیفی-تحلیلی به شمار می رود. گردآوری اطلاعات با روش گردآوری کتابخانه ای است. تحلیل از نوع کیفی بر اساس رویکرد فلسفی مبتنی بر دیدگاه مارتین هایدگر است. این پژوهش نشان می دهد که مفهوم دازاین هایدگر به معنای «بودن-در-آنجا» که به انسان به عنوان موجودی که ذاتا با جهان خود در ارتباط است و در آن درگیر است، اشاره دارد. از جمله «بودن-در-جهان»، «با دیگران بودن»، «پرتاب شدگی»، «پروا»، «زمان مندی اصیل و غیر اصیل»، «فهم» و «تفسیر» و «گفتار» به عنوان ابزاری تحلیلی برای بازنمایی انسان در هنر معاصر است. هنر معاصر به عنوان یک زبان بصری پویا و هنر به عنوان ابزاری قدرتمند برای مستندسازی و تفسیر تحولات اجتماعی و دغدغه های انسانی عمل می کند. با پرداختن به دغدغه های انسان معاصر و بازنمایی واقعیت های اجتماعی که این تصاویر سرشار از لایه های پیچیده معنا و مفهوم است که نیازمند تفسیری فلسفی به ویژه از طریق دازاین هستند، با ترکیب هنر، فلسفه و جامعه شناسی در آشکارسازی ابعاد پنهان هویت و تجربه انسانی بسیار حیاتی است که چگونه هنرمندان از طریق زبان و تکنیک های بصری منحصر به فرد، خود جنبه های مختلف وجود انسان را در بسترهای متنوع فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و حتی فلسفی به تصویر می کشند و بینش های عمیقی را در مورد وضعیت انسانی ارائه می دهند. دازاین در فلسفه هایدگر موجودی است که تنها هستی ندارد، بلکه فهم هستی خود و جهان اطرافش را نیز دارد و نسبت به آن مسئول است.

کلیدواژه ها:

دازاین ، مارتین هایدگر ، انسان ، هنر معاصر