نقاشی، فلسفه و اندیشه در آثار دلوز با تاکید بر کارهای موندریان

راحیل واعظ پور سمنانی از نظر دلوز وظیفه نقاشی آن است که هستی شناسی واقعی و زنده را آشکار نکند بلکه امری مجازی را استخراج و به عنوان بنای یادبود یک رویداد تجسم بخشد. او در اثر خود «تفاوت و تکرار»، موازنه ای را میان نظریه اندیشه و نقاشی ایجاد می کند و اعلام می دارد؛ نظریه اندیشه مانند هنر نقاشی به انقلابی نیاز دارد که هنر را از بازنمایی به انتزاع ببرد؛ این هدف تفکر است. قرابت بین فلسفه و نقاشی، دقیقا همان امکان بروز اندیشه ای است که از محدودیت ها و قراردادهای بازنمایی شده می گذرند؛ قراردادهایی که بر منطق هویت تسلط دارند و تفکر را در قالب تصویر یا دیدگاه به خصوص انسان تحت پوشش قرار می دهند. این مقاله با تجزیه و تحلیل کار نقاشی پیت موندریان نشان خواهد داد چگونه در حرکت از انتزاع به نمایش نقاشی در حال حاضر امکان به چالش کشیدن مدل نمایش و کار بدون "تصویر" را دارد یا ندارد. مشکلی که ابتدا باید به آن توجه داشت این مساله است که چگونه می توان فاصله نمایش دیداری را پیش برده و به سطح ترکیب و ماده بیان کننده فکر رسید و همچنین ساختارهای جدیدی از بدن و شیوه های جدید بودن را تصور کرد. این پژوهش با هدف بررسی مناسبات فلسفه با نقاشی است که به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

نقاشی ، موندریان ، تصویر ، فلسفه