بررسی رابطه اکوتوریسم و امنیت زیستی گونه های مهاجم و گردشگری

این مقاله به بررسی تعامل پیچیده میان گردشگری به ویژه اکوتوریسم و تهدیدهای زیستی می پردازد. از یک سو اکوتوریسم به عنوان الگویی پایدار در گردشگری می تواند به افزایش آگاهی عمومی و حمایت از حفاظت منابع طبیعی منجر شود اما از سوی دیگر جریانات گردشگری ممکن است به عنوان عامل انتقال ناخواسته گونه های مهاجم عمل کرده و تهدیدی برای امنیت زیستی محسوب شوند. در این مقاله با مرور ادبیات نظری و کاربردی چالش های ناشی از ورود گونه های مهاجم در مناطق گردشگری و راهکارهای مدیریتی جهت حفظ امنیت زیستی مورد بررسی قرار می گیرد. با توجه به بررسی های انجام شده مشخص می شود که اکوتوریسم به رغم مزایای متعدد در حوزه حفاظت محیط زیست و توسعه پایدار می تواند در صورت عدم اجرای صحیح پروتکل های ایمنی زیستی زمینه انتقال گونه های مهاجم را ایجاد کند. رویکرد جامع مدیریتی که شامل آموزش، استانداردسازی و همکاری بین بخشی باشد کلید مقابله با این چالش محسوب می شود. به همین دلیل تاکید بر تدوین سیاست های یکپارچه و پایش مستمر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش های آتی می توانند با تمرکز بر ارزیابی دقیق ریسک ها و شناسایی راهکارهای نوین به بهبود سیستم های مدیریتی در حوزه گردشگری و امنیت زیستی کمک نمایند.

کلیدواژه ها:

اکوتوریسم ، امنیت زیستی ، گونه های مهاجم ، گردشگری پایدار ، مدیریت تهدیدهای زیستی ، ایران