بررسی کارکرد روش هوش مکانی برای بهبود عملکرد نجات پس از رخداد زمین لرزه

زلزله یکی از مخرب ترین بلایای طبیعی است که با ایجاد خسارات گسترده انسانی و مالی نیاز به عملیات نجات سریع و موثر را ضروری می سازد. این پژوهش با هدف بررسی کارکرد روش هوش مکانی (Spatial Intelligence) و GIS در بهبود عملکرد عملیات نجات پس از زمین لرزه انجام شد. روش تحقیق از نوع پژوهش کاربردی - میدانی و تحلیلی بود و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با کارشناسان مدیریت بحران، پرسشنامه و داده های مکانی GIS جمع آوری شد. یافته ها نشان داد که استفاده از مدل هوش مکانی موجب کاهش ۲۵ درصدی زمان واکنش تیم های امداد، افزایش ۱۵ تا ۲۰ درصدی کارایی تخصیص منابع و بهبود ۳۰ درصدی دقت تصمیم گیری در اولویت بندی مناطق آسیب دیده شد. تحلیل کیفی مصاحبه ها نیز بیانگر این بود که دسترسی به داده های مکانی دقیق و به روز و توانمندسازی تیم های امداد برای تحلیل این داده ها از مهم ترین عوامل موفقیت در عملیات نجات است. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که ادغام هوش مکانی با عملیات نجات زلزله می تواند سرعت واکنش، دقت تخصیص منابع و اثربخشی تصمیم گیری را به شکل قابل توجهی بهبود دهد. این پژوهش پیشنهاد می کند که سازمان های مدیریت بحران و تیم های امداد زیرساخت های GIS را توسعه داده، تیم های امداد را آموزش دهند و از مدل های شبیه سازی مکانی برای تصمیم گیری سریع و بهینه بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

هوش مکانی ، GIS ، عملیات نجات زمین لرزه ، مدیریت بحران ، تحلیل مکانی