ارزیابی نقش آموزش های عمومی در تقویت مدیریت بحران با محوریت پاسخ سریع به حوادث حریق و هماهنگی عملیات امداد و نجات

بررسی تطبیقی حوادث بزرگ حریق در ایران و چند کشور دیگر نشان می دهد که مهم ترین عامل افزایش تلفات دشواری عملیات امداد و نجات ناکافی بودن آمادگی رفتاری شهروندان در دقایق نخست حادثه است؛ عاملی که در بسیاری از موارد تاثیر آن از کمبود تجهیزات یا تاخیر نیروهای تخصصی بیشتر بوده است. این پژوهش با تحلیل محتوای کیفی منابع علمی و مطالعات موردی نشان می دهد آموزش های عمومی موجود در ایران غالبا اطلاع رسان و غیر مهارت محورند و در شرایط بحرانی توان ایجاد اقدام های صحیح اولیه را ندارند. یافته ها بیان می کند که آموزش های مهارت محور ساده مانند شناسایی مسیرهای خروج ایمن در محیط های دودآلود کنترل اولیه حریق و همکاری با نظام فرماندهی حادثه می تواند زمان واکنش شهروندان و کارآمدی عملیات امداد و نجات را به طور چشمگیری بهبود دهد. نتیجه آن است که بدون تبدیل آموزش همگانی از برنامه های مقطعی و داوطلبانه به یک نظام ملی منسجم و مستمر، ارتقای تجهیزات و توان عملیاتی سازمان های امدادی به تنهایی قادر به کاهش تلفات نخواهد بود. بر این اساس، تدوین چارچوب ملی آموزش همگانی ایمنی حریق به عنوان یکی از ارکان افزایش تاب آوری جامعه ضروری است.

کلیدواژه ها:

آموزش همگانی ، مدیریت بحران ، حریق ، پاسخ سریع ، هماهنگی امداد و نجات ، تاب آوری شهری ، ایمنی حریق