شناسایی شاخصهای کلیدی پایداری اجتماعی در مدیریت پروژه های عمرانی

پایداری اجتماعی به رغم نقش محوری آن در موفقیت بلندمدت پروژه های عمرانی، همچنان مبهم ترین و کم سهم ترین بعد در میان ارکان سه گانه پایداری در مدیریت پروژه است. بخش مهمی از این خلا به فقدان چارچوبهای عملیاتی و قابل سنجش برای تبدیل اصول انتزاعی عدالت اجتماعی حقوق بشر و رفتار اخلاقی به شاخصهای مدیریتی در سطح پروژه باز می گردد. این پژوهش با تمرکز بر صنعت ساخت ابتدا چارچوبهای اصلی سنجش پایداری از جمله خط مشی سه گانه اهداف توسعه پایدار سازمان ملل S-LCA و مدلهای مفهومی ویژه پروژههای عمرانی را از منظر کفایت آنها در عملیات مدیریت پروژه تحلیل و نقد می کند. سپس نشان داده می شود که استاندارد GMP۵ به ویژه در بعد مردم جامع ترین و سازگارترین ساختار را برای پوشش نگرانیهای اجتماعی در پروژه های عمرانی ارائه می دهد و با ترکیب دو منظر محصول و فرایند و لنزهای تحلیلی، خود ظرفیت بالایی برای عملیاتی سازی در سطح پروژه دارد. در گام بعد، با استفاده از جست وجوی نظام مند در پایگاه Scopus و تحلیل هم رخدادی کلیدواژه ها در نرم افزار VOSviewer، از میان ۲۳ زیر شاخص اجتماعی P۵ یک هسته فشرده شامل ۱۰ شاخص، پرتکرار دارای پشتوانه نظری و از نظر سازمانی قابل سنجش استخراج شد که ابعادی مانند اشتغال و تامین نیروی انسانی سلامت و ایمنی، آموزش، مشارکت جامعه، حقوق بشر و رفتار اخلاقی را دربر می گیرد.

کلیدواژه ها:

پایداری ، اجتماعی ، مدیریت پروژه های عمرانی ، شاخصهای اجتماعی ، پروژه صنعت ساخت ، استاندارد GMP P۵