مرور پیشینه علمی بتن فوق توانمند (UHPC) با تمرکز بر خواص خودحسگری حسگرها و کاربردهای هوشمند در زیرساختهای مدرن

این مرور پیشینه به طور جامع به بررسی ادبیات علمی مربوط به بتن فوق توانمند (UHPC) می پردازد و تمرکز ویژه ای بر خواص خودحسگری حسگرهای تعبیه شده و کاربردهای هوشمند در زیرساخت های مدرن دارد. هدف این مقاله ترسیم روند تکامل پژوهش های برجسته کردن پیشرفت های اخیر در ترکیب مواد و ادغام فناوری های حسگر و شناسایی روندها و چالش ها در زمینه های بین المللی و داخلی است. محورهای اصلی مورد بررسی شامل توسعه بتن فوق توانمند، خودحسگر، یکپارچه سازی فناوری های حسگر برای پایش سلامت سازه ها و کاربردهای عملی UHPC هوشمند در پل ها، ساختمان های مرتفع و زیرساخت های شهری می باشد. این مرور همچنین بازتاب های نقادانه ای از پژوهش های موجود ارائه می دهد و به نقاط قوت طراحی نوآورانه، مواد، مزایای پایش بلادرنگ سازه و پیشرفت در مطالعات کاربردی اشاره می کند. در عین حال محدودیت هایی همچون فقدان داده های بلندمدت، کمبود مطالعات میان رشته ای و محدودیت در انتقال یافته ها از آزمایشگاه به پروژه های واقعی شناسایی شده اند. سنتز پژوهش های بین المللی و داخلی نشان می دهد که توجه به دوام، عملکرد مکانیکی و هوشمندی UHPC در حال افزایش است و فرصت های پژوهشی بیشتری برای مطالعات میان رشته ای و کاربردی وجود دارد. به طور کلی این مرور نشان می دهد که UHPC خود حسگر به عنوان یک مصالح تحول آفرین قابلیت ارتقای زیرساخت های مقاوم، پایدار و هوشمند را دارد و راهنمایی هایی برای پژوهش های آتی و پیاده سازی عملی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بتن فوق توانمند (UHPC) ، زیرساخت هوشمند ، بتن خود حسگر ، حسگرهای تعبیه شده ، زیرساخت هوشمند