نقش فضای سبز و بام های سبز در بهبود آسایش حرارتی شهری

افزایش روز افزون جمعیت شهری و توسعه بی رویه ساخت و سازهای شهری منجر به کاهش چشمگیر فضاهای سبز طبیعی و افزایش سطوح سخت و غیرقابل نفوذ در شهرها شده است. این تحولات موجب تشدید پدیده جزایر گرمایی شهری، افزایش دمای محیط و کاهش آسایش حرارتی شهروندان گردیده است. از آنجا که آسایش حرارتی به عنوان یکی از مولفه های اصلی کیفیت زندگی شهری محسوب می شود، شناسایی و به کارگیری راهکارهای موثر برای بهبود شرایط حرارتی در فضاهای شهری اهمیت ویژه ای دارد. در این راسته، فضاهای سبز و بام های سبز به عنوان دو راهکار طبیعی و کارآمد در طراحی های شهری و معماری پایدار مطرح شده اند. این عناصر با بهره گیری از فرآیندهای طبیعی مانند تبخیر، تعرق، سایه اندازی و جذب آلودگی ها قادرند شرایط خرد اقلیمی را بهبود بخشیده دمای محیط را کاهش دهند و مصرف انرژی را در ساختمان ها کاهش دهند. افزون بر آن، بام های سبز با باززنده سازی سطح بام ها و ترکیب آن با پوشش گیاهی موجب ارتقای بهره وری انرژی و کاهش فشار حرارتی در محیط های متراکم شهری می شوند. مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش فضاهای سبز و بام های سبز در ارتقای آسایش حرارتی در بستر معماری پایدار انجام شده است. در این پژوهش تلاش شده است تا با مرور منابع علمی و پژوهش های پیشین ساز و کارهای اثرگذار این عناصر در بهبود شرایط اقلیمی و کاهش آلودگی های زیست محیطی مورد تحلیل قرار گیرد. یافته های حاصل از این بررسی نشان می دهد که تلفیق هوشمندانه عناصر طبیعی با اصول معماری پایدار نه تنها در کاهش اثرات منفی شهرنشینی مدرن نقش دارد، بلکه در ایجاد شهرهایی زیست پذیر، پایدار و تاب آور نیز موثر است. به همین دلیل، توجه به فضاهای سبز و بام های سبز باید در اولویت برنامه ریزی های شهری، طراحی معماری و سیاست های زیست محیطی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، بام سبز ، آسایش حرارتی ، معماری پایدار ، معماری سبز