تحلیل بتن خودتراکم مواد ساخت، مزایا و معایب آن

طبق تعریف انجمن بتن ایالات متحده بتن خودمتراکم یا خودتراکم بتنی با کارایی زیاد و عدم جداشدگی است که می تواند در محل موردنظر ریخته شده فضای قالب را پر کند و اطراف آرماتورها را بدون نیاز به تراکم مکانیکی فرا بگیرد. به طور کلی بتن خودتراکم با مصالح بتن معمولی ساخته می شود و در برخی موارد برای ساخت آن علاوه بر مقادیر نسبتا زیاد فوق روان کننده از افزودنی لزجت دهنده نیز استفاده می شود. خواص بتن تازه در بتن های خود متراکم از حساسیت بیشتری نسبت به انواع دیگر برخوردار است؛ زیرا مزایای این بتن غالبا از خواص آن در حالت تازه ناشی می گردد و به همین دلیل نیز آزمایش های خاصی برای ارزیابی رفتار بتن خودمتراکم تازه به کار گرفته می شود. بتن خودتراکم در حالت تازه عموما با سه ویژگی شناخته می شود: قابلیت پرکردن، قابلیت عبور و مقاومت در برابر جداشدگی (پایداری). باید توجه داشت که یک مخلوط بتن فقط هنگامی می تواند در طبقه بندی بتن خودتراکم قرار گیرد که الزامات مربوط به هر سه ویژگی را دارا باشد. به عبارت دیگر این سه ویژگی کارایی بتن خودتراکم را توصیف می کند. طبق تعریف، کارایی بتن نشانگر سهولت، اختلاط، جای دهی، تراکم و پرداخت سطح بتن تازه است. این ویژگی در بتن خودتراکم توسط آزمایش های ویژه ای مورد ارزیابی قرار می گیرد. قابلیت پرکردن (جریان آزاد) توانایی بتن خودمتراکم برای جریان و پرکردن تمامی فضاهای داخل قالب تحت وزن خود را نشان می دهد. این ویژگی هنگام انتخاب روش بتن ریزی و نیز تعیین فاصله مجاز بین نقاط بتن ریزی اهمیت خاصی می یابد. بنابراین در نظر است در پژوهش حاضر با روش تحلیلی توصیفی به شناخت این نوع بتن، مزایا و معایب و کاربرد آن پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

بتن خودتراکم ، مواد تشکیل دهنده ، طرح اختلاط ، مزایا و معایب بتن خودتراکم