بررسی تجربی ردپای آب در پروژه های عمرانی با رویکرد مدیریت ساخت پایدار

ردپای آب یکی از شاخص های کلیدی سنجش اثرات زیست محیطی صنایع مختلف محسوب می شود و در صنعت ساخت و ساز به ویژه در مناطق کم آب از اهمیت مضاعفی برخوردار است. در این پژوهش با هدف ارزیابی تجربی مصرف آب در فاز ساخت، اطلاعات ۱۰ پروژه ساختمانی با ابعاد و کاربری مشابه در شهرهای مختلف ایران گردآوری و تحلیل شده است. داده های گردآوری شده شامل مصرف آب مستقیم (آبی) در کارگاه و آب مجازی مصالح (نظیر سیمان و فولاد) است. برای محاسبه ردپای آب هر پروژه از چارچوب هوکسترا و همکاران استفاده گردید. نتایج نشان داد استفاده از سیستم های پیش ساخته، تصفیه و بازچرخانی آب شست وشو، تجهیزات، آموزش کارکنان و استفاده از مصالح کم آب بر اثر چشمگیری در کاهش ردپای آب دارند همچنین یافته ها نشان می دهد که پروژه هایی که در اقلیم گرم و خشک واقع شده اند، در صورت بهره گیری از فناوری های صنعتی و مدیریت کارآمد می توانند حتی از پروژه های واقع در اقلیم مرطوب عملکرد بهتری در کاهش مصرف آب داشته باشند. در پایان راهکارهایی عملی برای بهبود مدیریت آب در ساخت وساز و تدوین آیین نامه های ملی پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

ردپای آب ، مدیریت ساخت پایدار ، آب مجازی ، بازچرخانی ، آب ، فناوری پیش ساخته ، پروژه عمرانی