نقش صنعت مسکن در رشد اقتصادی کشور تحلیل تاثیرات مستقیم غیر مستقیم و سیاستهای مدیریت ساخت

صنعت مسکن به عنوان یکی از مهمترین بخش های اقتصاد ملی دارای پیوندهای گسترده پسین و پیشین با سایر بخش های اقتصادی است. این مقاله با رویکردی میان رشته ای مهندسی عمران، مدیریت ساخت و اقتصاد به بررسی نقش صنعت مسکن در رشد اقتصادی کشور می پردازد. ابتدا با مروری بر ادبیات موضوع جایگاه نظری مسکن در مدل های رشد اقتصادی تبیین می شود، سپس با تفکیک تاثیرات مستقیم، غیرمستقیم و القایی مکانیسم های تاثیرگذاری این صنعت بر متغیرهای کلان اقتصادی از جمله تولید ناخالص داخلی، اشتغال و سرمایه گذاری تحلیل می گردد. با تمرکز بر گرایش مدیریت ساخت چالش های فنی، مدیریتی پروژه های مسکن و تاثیر آن بر کارایی اقتصادی بخش بررسی شده و راهکارهای بهینه سازی شامل بهره گیری از فناوری های نوین ساخت، بهبود مدیریت زنجیره تامین و توسعه روش های تامین مالی پایدار ارائه می شود. یافته ها مبتنی بر داده های ثانویه و مطالعات کتابخانه ای نشان می دهند که صنعت مسکن در ایران دارای ضریب فزاینده ای در محدوده ۲.۷ تا ۳.۲ است به این معنی که هر واحد سرمایه گذاری در این بخش می تواند حدود ۳ واحد در کل اقتصاد ایجاد کند. با این وجود، ناکارایی های مدیریتی، نوسانات قیمت مصالح و محدودیت های تامین مالی بهره وری این بخش را کاهش داده اند. نتیجه گیری مقاله بر لزوم تدوین سند ملی مسکن با نگاه سیستماتیک، ارتقای کیفیت مدیریت پروژه و یکپارچه سازی سیاست های پولی و مالی با برنامه های توسعه مسکن تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

صنعت مسکن ، رشد اقتصادی ، مدیریت ساخت ، اشتغال زایی ، سرمایه گذاری ، زنجیره تامین