الگوی جامع مدیریت پشتیبانی، هماهنگی بین سازمانی و فناوری های نوین در ارتقای اثربخشی عملیات امداد و نجات در سوانح طبیعی

مدیریت بحران و عملیات امداد و نجات در دهه های اخیر، از رویکردهای سنتی و واکنشی به سوی الگوهای پیش دستانه، یکپارچه و مبتنی بر دانش تغییر مسیر داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش زنجیره تامین و پشتیبانی بحران، هماهنگی بین سازمانی و بهره گیری از فناوری های نوین اطلاعاتی در ارتقای سرعت و کیفیت عملیات امداد و نجات در بلایای طبیعی انجام پذیرفته است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها با استفاده از مطالعات کتابخانه ای، اسناد بالادستی مدیریت بحران و بررسی مقالات علمی گردآوری شده اند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که چالش اساسی در عملیات جستجو و نجات، کمبود منابع فیزیکی نیست، بلکه فقدان یک سیستم فرماندهی واحد، گسست در جریان اطلاعات میان سازمان های متولی و ضعف در لجستیک هوشمند است. نتایج حاکی از آن است که استقرار سامانه های مدیریت اطلاعات یکپارچه، توزیع غیرمتمرکز منابع پشتیبانی بر اساس آمایش سرزمینی، و تمرین های مستمر بین سازمانی می تواند زمان طلایی امدادرسانی را به طور چشمگیری بهینه سازی کند. در این مقاله تلاش شده است تا با واکاوی تجربیات گذشته در مواجهه با زلزله ها و سیلاب های گسترده، مدلی عملیاتی برای یکپارچه سازی ظرفیت های جمعیت هلال احمر، سازمان اورژانس، نیروهای مسلح و سازمان های مردم نهاد ارائه گردد تا از موازی کاری و اتلاف زمان و منابع در ساعات حیاتی پس از وقوع سانحه جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

امداد و نجات ، مدیریت بحران ، هماهنگی بین سازمانی ، پشتیبانی بحران ، زمان طلایی ، بلایای طبیعی.