اهمیت طراحی فضاهای آموزشی و هوشمندسازی مدارس در ارتقاء سطح خلاقیت - نوآوری دانش آموزان در نظام آموزشی

امروزه توجه به مبحث روانشناسی یادگیری و آموزش، نیاز به اقدامی جامع در جهت به کارگیری شیوه های آموزشی نوین در مدارس را بیش از پیش نمودار ساخته است. در دسته بندی کلی الگوهای آموزشی از عناوینی چون تدریس سنتی در مقابل تدریس نعال، آموزش مستقیم در مقابل آموزش غیر مستقیم و یا آموزش معلم محور در مقابل آموزش یادگیرنده محور استفاده می شود. در قرن بیست و یکم که موضوعات محیط آموزشی و تکنولوژی آموزشی تغییر و توسعه پیدا کردند. پژوهشگران اهمیت بیشتری برای آموزش دانش آموز محور قائل شدند. در تعدادی از پژوهش های انجام گرفته درباره آموزش یادگیرنده محور و مقایسه آن با شیوه آموزشی معلم محور، که در این مطالعه به آنها اشاره شده است، اثربخشی این شیوه از آموزش و ضرورت آن نمایان گشته است. امروزه در طراحی معماری محیط مدارس کشور، تحقق شیوه های یادگیری نوین، مورد توجه نمی باشد. مساله ای که در این تحقیق مطرح است این است که بدون در نظر داشتن ویژگی های کالبدی مناسب در طراحی محیط مدارس، محیط های طراحی شده قابلیت لازم را جهت به کارگیری شیوه آموزشی یادگیرنده محور به طور مطلوب نخواهند داشت. از طرفی، شناخت آموزش یادگیرنده محور تنها ما را با فعالیت هایی که در این حوزه وجود دارد، آشنا می سازد. جهت دستیابی به ویژگی های محیط از طریق فعالیت های تعریف شده در این آموزش، نیاز به وجود یک واسطه می باشد.

کلیدواژه ها:

مدارس ، هوشمندسازی ، فضای آموزشی