روش های تدریس دانش آموزمحور و تاثیر آن بر یادگیری و مشارکت تحصیلی

آموزش معاصر در دوره ای قرار دارد که رویکردهای سنتی معلم محور دیگر پاسخگوی نیازهای یادگیرندگان قرن بیست ویکم نیستند. این مقاله با هدف بررسی و تحلیل روش های تدریس دانش آموزمحور و تبیین تاثیر آن ها بر یادگیری و مشارکت تحصیلی دانش آموزان تهیه شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع و مقالات معتبر علمی انجام گرفته است. یافته های مقاله نشان می دهد که رویکردهایی نظیر یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مسئله محور، آموزش مشارکتی، کلاس معکوس و بازی وارسازی، در مقایسه با روش های سنتی، به طور معناداری موجب تعمیق یادگیری، تقویت تفکر انتقادی، ارتقای مهارت های فراشناختی و افزایش مشارکت رفتاری، شناختی و عاطفی دانش آموزان می شوند. همچنین این روش ها نقش موثری در تقویت انگیزه درونی، خودکارآمدی تحصیلی و احساس تعلق دانش آموزان به محیط یادگیری دارند. با این حال، اجرای موفق این رویکردها مستلزم رفع چالش های ساختاری، توسعه حرفه ای معلمان و بازنگری در سیاست های ارزیابی آموزشی است. در پایان، پیشنهادات کاربردی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس دانش آموزمحور ، یادگیری فعال ، مشارکت تحصیلی ، انگیزه درونی ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، تفکر انتقادی