تحلیل رابطه خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی دوره متوسطه دوم

خودکارآمدی یکی از مهم ترین سازه های روان شناختی در حوزه یادگیری است که نقش قابل توجهی در انگیزش، پشتکار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. در درس ریاضی، به دلیل ماهیت مفهومی و استدلالی آن، باور دانش آموز نسبت به توانایی خود در حل مسائل و یادگیری مفاهیم ریاضی می تواند بر میزان موفقیت تحصیلی او تاثیر مستقیم داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی دوره متوسطه دوم انجام شده است. این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات آن از طریق بررسی منابع علمی، کتاب ها، مقالات پژوهشی و اسناد معتبر گردآوری شده است. نتایج مطالعات نشان می دهد که دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند، در مواجهه با مسائل ریاضی، اعتمادبه نفس بیشتری داشته، از راهبردهای یادگیری موثرتری استفاده می کنند، پشتکار بیشتری در حل مسائل از خود نشان می دهند و در نتیجه عملکرد تحصیلی مطلوب تری دارند. همچنین نقش معلم، خانواده، محیط آموزشی و روش های تدریس در شکل گیری و تقویت خودکارآمدی دانش آموزان بسیار مهم است. بر این اساس، تقویت خودکارآمدی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در ارتقای کیفیت آموزش و بهبود عملکرد تحصیلی در درس ریاضی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی ، آموزش ریاضی ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان ، دوره متوسطه دوم