تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان بر کاهش رفتارهای تکانشی در دانش آموزان نوجوان

دوره نوجوانی به دلیل تحولات سریع زیستی، شناختی و هیجانی، یکی از آسیب پذیرترین مراحل رشد انسانی به شمار می رود و زمینه ساز بروز رفتارهای تکانشی در این گروه سنی است. تکانشگری به عنوان یک آسیب رفتاری چندوجهی، پیامدهای جدی در حوزه های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان نوجوانان به همراه دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان بر کاهش رفتارهای تکانشی در دانش آموزان نوجوان انجام شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع و مقالات معتبر داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که تنظیم هیجان از طریق مکانیزم های شناختی-عصبی نظیر بازداری پاسخ و ارزیابی مجدد شناختی، نقش میانجی موثری در کاهش رفتارهای تکانشی ایفا می کند. برنامه های آموزشی مبتنی بر رویکردهای شناختی-رفتاری، رفتاردرمانی دیالکتیک و آموزش مهارت های اجتماعی-هیجانی در محیط های مدرسه محور، اثربخشی قابل توجهی در تقویت توانایی تنظیم هیجان و کنترل تکانه در نوجوانان داشته اند. در نتیجه، گنجاندن نظام مند این مداخلات در برنامه های درسی و سیاست گذاری آموزشی، می تواند به طور موثری از بروز آسیب های رفتاری در این دوره حساس پیشگیری نماید.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، رفتار تکانشی ، دانش آموزان نوجوان ، مداخلات مدرسه محور ، آموزش مهارت های هیجانی