بهینه سازی ساختار فیبرهای چندهسته ای برای افزایش ظرفیت و کاهش تداخل کانال های نوری

با گسترش روزافزون تقاضا برای پهنای باند در شبکه های ارتباطی نسل بعد، فیبرهای چندهسته ای به عنوان یکی از امیدبخش ترین راه حل های افزایش ظرفیت انتقال داده مطرح شده اند؛ با این حال، پدیده تداخل بین هسته ای (Crosstalk) به عنوان چالش اصلی در مسیر بهره برداری بهینه از این فناوری باقی مانده است. این مقاله با هدف بررسی و تحلیل رویکردهای بهینه سازی ساختار هندسی و مواد سازنده فیبرهای چندهسته ای به منظور افزایش ظرفیت انتقال و کاهش تداخل کانال های نوری تدوین شده است. روش تحقیق به کاررفته در این مقاله تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی در حوزه فوتونیک و مخابرات نوری است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری ساختارهای خندق دار، ناهمجنس سازی هدفمند هسته ها، و بهینه سازی پروفیل ضریب شکست می توانند به طور قابل ملاحظه ای سطح تداخل را کاهش دهند. همچنین ترکیب الگوریتم های بهینه سازی تکاملی با روش های جبران سازی دیجیتال پس از انتقال، امکان دستیابی به چگالی ظرفیت بالاتر در سیستم های چندگانه سازی تقسیم فضایی را فراهم می آورد. نتایج حاکی از آن است که انتخاب آرایش هندسی مناسب و طراحی دقیق پارامترهای ساختاری هسته، نقش تعیین کننده ای در عملکرد کلی فیبر دارد و زمینه ساز توسعه شبکه های ارتباطی پرسرعت نظیر شبکه های ۶G خواهد بود.

کلیدواژه ها:

فیبر چندهسته ای ، تداخل بین هسته ای ، چندگانه سازی تقسیم فضایی ، بهینه سازی ساختار نوری ، ظرفیت انتقال داده