پدیده ی «انگ اجتماعی»، کیفیت زندگی و دسترسی عادلانه افراد مبتلا به مشکلات سلامت روان، اختلالات مصرف مواد و بیماری های خاص را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می دهد. در این بستر، نوآوری اجتماعی «کتابخانه ی انسانی سلامت» به عنوان راهکاری کارآمد و کم هزینه مطرح می شود که با ایجاد فضایی امن و ساختاریافته، امکان گفتگوی چهره به چهره بین «خوانندگان» و افرادی با تجربیات زندگی واقعی از چالش های سلامت یا همان «کتاب های انسانی» را فراهم می آورد.شواهد بین المللی و یافته های این تحلیل حاکی از آن است که چنین تعاملات مستقیمی می تواند به طور موثر منجر به کاهش پیش داوری ها، افزایش همدلی، تقویت مهارت های ارتباطی و اصلاح نگرش های نادرست در جامعه و حتی ارائه کنندگان خدمات سلامت شود. این گزارش با تحلیل سه گزینه ی سیاستی کاربردی، راهبردهای عملی برای بومی سازی و اجرای این مفهوم در ایران را بررسی می کند. از جمله این گزینه های سیاستی، «راه اندازی پروژه پایلوت در یکی از دانشگاه های علوم پزشکی پیشرو» به عنوان کانون تولید دانش و تربیت نیروی انسانی است. همچنین «ادغام تدریجی این مدل در برنامه های
آموزش مداوم کارکنان سلامت» با هدف ارتقای کیفیت رابطه درمانگر- مراجع و کاهش فرسودگی شغلی پیشنهاد می شود و «توسعه ی کتابخانه های انسانی سیار برای تحت پوشش قرار دادن جوامع شهری و روستایی و محروم»، به عنوان یک چشم انداز بلندمدت قابل اجراست. البته موانعی چون مقاومت در برابر تغییر، نگرانی های اخلاقی درباره حمایت از کتاب های انسانی و چالش های مالی و زیرساختی وجود دارد؛ با این حال، سرمایه گذاری هایی از این دست، ارتقای «سرمایه اجتماعی» و «سلامت روان جامعه» را در اجرای پیوسته و بلندمدت به دنبال دارد.