ارزیابی نقش عناصر معماری بیوفیلیک در توسعه گردشگری شهری نمونه موردی: شهر تبریز

معماری بیوفیلیک، به عنوان یکی از رویکردهای نوین در طراحی محیط های شهری، نقش کلیدی در توسعه پایدار گردشگری و تقویت تعامل انسان با طبیعت ایفا می کند. این پژوهش با هدف ارزیابی تاثیر سه عنصر اصلی معماری بیوفیلیک، شامل «پوشش گیاهی بومی»، «دسترسی و تعامل با چشم اندازهای طبیعی» و «بهینه سازی نور و تهویه طبیعی»، در توسعه گردشگری شهری تبریز انجام شده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از منظر روش شناختی ترکیبی است. در بخش کمی از پرسش نامه بر اساس طیف لیکرت استفاده شده است. حجم نمونه، با در نظر گرفتن بازدیدکنندگان در بازه زمانی ده ماهه (هشتاد هزار نفر)، بر پایه فرمول کوکران عدد ۳۸۴ به دست آمده است. در بخش کیفی، داده ها از طریق تحلیل محتوای اسناد و مدارک شامل اطلاعات کتابخانه ای و نقشه های مرتبط و همچنین انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با بیست تن از متخصصان در حوزه های شهرسازی، معماری و مدیریت و برنامه ریزی شهری گردآوری شده است. داده های بخش کیفی، با تبیین کدگذاری سه مرحله ای شامل کدگذاری باز و محوری و انتخابی، به صورت دستی واکاوی شده است. برای تحلیل داده های پژوهش از نرم افزار اس پی اس اس و از تبیین روش آماری آزمون تی استفاده شده است. نتایج نشان می دهد، با ادغام اصول بیوفیلیک در معماری شهری تبریز، این شهر مقصدی جذاب تر برای گردشگران خواهد شد. ویژگی های طبیعی، مانند فضای سبز، آب نماها و نور طبیعی در فضاهای عمومی، تجربه ای مثبت برای بازدیدکنندگان ایجاد می کند. همچنین، یافته ها نشان می دهد که طراحی بیوفیلیک در تبریز کیفیت محیط زیست را بهبود می بخشد و با ایجاد فضاهای جذاب و آرامش بخش آثار روانی مثبت بر بازدیدکنندگان می گذارد.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلیک ، محیط های شهری ، توسعه پایدار ، گردشگری شهری