فقر روستایی عامل تخریب محیط زیست (مطالعه موردی: دهستان مرحمت آباد میانی)

یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار روستایی، حفاظت از محیط زیست روستایی است. از این رو برای دستیابی به این مهم بایستی مانع از تخریب محیط زیست روستایی بود. حال آنکه امروزه فقر روستایی به واسطه فشار بر منابع محیطی و بهره برداری غیراصولی و ناپایدار از آن موجب تشدید تخریب محیط زیست می شود که نه تنها مانع از تحقق توسعه پایدار خواهد شد بلکه آینده حیات را در زمین در معرض خطر نابودی قرار می دهد. از این رو مقاله حاضر با شیوه توصیفی و تحلیلی به بررسی فقر روستایی به عنوان عاملی در تخریب محیط زیست می پردازد. برای این منظور 125 خانوار از طریق فرمول اصلاح شده کوکران و بر اساس نمونه گیی تصادفی ساده از بین روستائیان دهستان مرحمت آباد میانی شهرستان میاندوآب انتخاب و اطلاعات مربوط به آنها از طریق پرسشنامه و م صاحبه جمع آوری گردید و در نهایت برای تحلیل از آزمون های کولموگروف اسمیرنوف، t تک نمونه ای و آزمون فریدمن استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان دهنده تأثیرگذاری هر دو بعد فقر اجتماعی و اقتصادی در تخریب محیط زیست می باشد که در این میان، فقر اجتماعی بیشترین تأثیر در تخریب محیط زیست روستا و فقر اقتصادی تأثیر گذاری متوسط را داشته است. برای ارتقای وضعیت دهستان در زمینه حفاظت از محیط زیست، توجه به عوامل مخرب محیط زیست در روستاها و ارائه راهکارهایی برای کاهش تخریب ها به عنوان نیاز فعلی باید مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فقر ، تخریب ، محیط زیست ، توسعه پایدار ، دهستان مرحمت آباد میانی