<span dir="RTL" lang="FA">«هست » و«است» در محاوره

استفاده از فعل «هست» به جای فعل ربطی «است» در زبان فارسی، به خصوص در گفتار و نوشتار غیررسمی، نمونه های فراوانی دارد، اما اغلب کاربرد نادرستی شمرده شده و گویشوران از آن منع می شوند، به این دلیل که فعل «هست» یک فعل تام به معنی «وجود داشتن» است، درحالی که «است» معنای تام ندارد و تنها به عنوان فعل ربطی به کار برده می شود. مقاله حاضر کاربرد فعل «است» و «هست» و تکواژگونه های آن ها در زبان فارسی محاوره، ازلحاظ معنایی و ساخت واژی را در ۲۰ هزار جمله محاوره از پیکره زبانی «پارس مپ»، که مجموعه ای از جمله های منتخب از شبکه های اجتماعی، وب نوشت ها، رایانامه ها، پیامک ها و داستان های فارسی است، بررسی می کند. با توجه به اینکه این دو فعل ریشه مشترک دارند و همچنین، با اشاره به مشکلات گفتاری و نوشتاری کاربرد تکواژگونه های فعل «است» در زبان محاوره و با در نظر گرفتن این موضوع که گویشوران فارسی تمایلی به استفاده از فعل «است» در موقعیت های غیررسمی ندارند، این مقاله پیشنهاد می دهد فعل «هست» به عنوان فعل ربطی در بافت های خاصی جایگزین واژه بست هایی مانند «ه/ ه »،«س» و «ست» شود. گسترش کاربرد فعل «هست» در برخی موقعیت ها موجب سهولت در روان خوانی، کمک به پردازش متن، سهولت در آموزش خط فارسی، و سهولت در تلفظ و زیبایی چهره متن می شود.

کلیدواژه ها:

هست ، است ، فعل ربطی ، محاوره ، گفتاری نویسی