برنامه ریزی مدیریت شهری در استفاده از معماری الگوریتمیک در کالبد شهرها

بررسی ساختار شهری در جهت برنامه ریزی مدیریت شهری در استفاده از معماری الگوریتمیک در کالبد شهرها و افزایش فعالیت های اجتماعی و پیاده روی در جهت افزایش تعاملات و سرزندگی شهری مبحثی است که توسط محققین زیادی بررسی شده است. از این رو توجه به ساختارهایی که از یک طرف پیاده روی را در فضاهای عمومی شهر افزایش دهند و از طرفی منجر به افزایش مدت زمان پیاده روی در فضای عمومی شوند بسیار حائز اهمیت است. زیرا منجر به افزایش کیفیت زندگی، سلامتی شهروندان می شود. پیچیده کردن ماهیت توسعه و الگوهای ساختار شهر، ما را نیازمند توجه به ابعاد مختلف در جهت شناخت عوامل تاثیرگذار در افزایش پیاده روی شهروند در ساختارهای مختلف شهری می کند. آن چه امروز تحت عنوان طراحی الگوریتمیک مورد اقبال گسترده دفاتر معماری قرار گرفته را می توان با بیانی متفاوت نیز تعریف کرد. طراحی الگوریتمیک در معنای امروزی خود به معنای «به کاربستن نرم افزارهای کامپیوتری برای خلق فرم و فضا، بر اساس مجموعه ای از دستورهای برگرفته از قوانین حاکم بر معماری نظیر قوانین ساخت و ساز، تیپولوژی، برنامه ریزی معماری و حتی سنت های رایج در زبان معماری هر منطقه » است. تفاوت اصلی استفاده از الگوریتم در معماری سنتی و معماری امروزه ورود کامپیوتر ها به این عرصه است. این امتیاز الگوریتم ها در فرآیند طراحی معماری را باید توانایی آن ها برای برقراری تعامل میان ذهن معمار و توانایی پردازش کامپیوتر دانست. به بیانی دیگر می توان الگوریتم را ترجمان زبان انسان به زبان کامپیوتر دانست.