ضرورت شناخت روش های مقاوم سازی پل های بتنی آسیب دیده از منظر مدیریت بحران

پل های بتنی از جمله اجزای مهم در شبکه حمل ونقل هستند که در پایداری زیرساخت های شهری، جاده ای و ریلی نقش بسیار مهمی را ایفا می کنند. این سازه ها همچون هر سازه عمرانی دیگر در معرض فرسودگی ناشی از عوامل طبیعی و انسانی قرار دارند. امروزه روش های مقاوم سازی پل ها بسیار بیش از پیش شده است. یک از این دلایل رشد در صنعت و مصالح، روش ها و تکنیک های مقاوم سازی سازه ها در سال های اخیر می باشد. بهسازی و مقاوم سازی از موضوع های مهم و ضروری است که امروزه بیش از پیش مورد توجه سازندگان قرار گرفته است. یک از موارد مهم مقاوم سازی در پل سازی می باشد. در ساخت و حتی برای روش های مقاوم سازی پل قدیمی که قابل استفاده می باشند به روش های مختلفی اقدام به بهسازی و مقاوم سازی می نمایند. برای مقاوم سازی پل ها روش های سنتی زیادی از جمله استفاده از غلاف فولادی برای ستون، استفاده از بادبند، استفاده از کوله یکپارچه و سایر روش ها متداول می باشد ولیکن در حال حاضر روش های جدید با بکارگیری سیستم های جداساز لرزه ای و سیستم های غیرفعال اتلاف انرژی پل مورد نظر را بهسازی می کنند. استفاده از سیستم های جداساز و تلف کننده انرژی در پل ها منجر به تمرکز خسارت ناشی از زلزله در محل سیستم های تکیه گاهی می گردد و پایه ها و کوله ها در مقابل خسارات سازه ای حفظ می گردد. در نتیجه می توان گفت پل های بتنی به علت قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی، بارهای متغیر ترافیکی، رطوبت، ضربه، زلزله و فرسایش طبیعی به طور دائمی، در مقایسه با سایر سازه های عمرانی حساسیت بیشتری دارند و احتمال خرابی آن ها بالاتر است. چنانچه در مراحل ساخت پل های بتنی از مصالح باکیفیت، تراکم کافی، نگهداری استاندارد و پوشش های محافظ استفاده نشود، سرعت فرسایش پل به مراتب بیشتر خواهد بود.