از کاهش رنج تا نابودی جهان: ارزیابی مجدد استدلال نینیان اسمارت علیه فایده گرایی سلبی

این مقاله با تمرکز بر برهان نابودی جهان نینیان اسمارت، به تحلیل یکی از مهم ترین چالش های نظری و عملی فایده گرایی سلبی می پردازد. اسمارت نشان می دهد که اگر هدف نهایی اخلاق تنها کاهش رنج باشد، در نهایت حذف کامل رنج از طریق نابودی حیات می تواند موجه جلوه کند؛ نتیجه ای که با شهود اخلاقی ناسازگار است. در این پژوهش، ضمن بررسی پاسخ های مدافعان فایده گرایی سلبی، نشان داده می شود که آنان صرفا به موانع عملی یا روانی در منطق نابودی تکیه دارند و بنابراین گوهر استدلال، یعنی امکان لغزش از کاهش به نابودی را به کلی نفی می کنند. در ادامه مقاله، با بررسی نمونه های تاریخی و روزمره از «شیب لغزنده کاهش به حذف» نشان داده می شود که چنین گرایشی، واقعی و خطرناک و دست کم نیازمند جدی گرفتن است. در پایان، پیشنهاد می شود که فایده گرایی سلبی با اصول مکملی مانند حق حیات و توجه به اولویت ها همراه شود تا از لغزش به سمت «اخلاق نابودی» مصون بماند.

کلیدواژه ها:

فایده گرایی سلبی ، کاهش رنج ، برهان نابودی جهان ، نینیان اسمارت ، هری اکتون ، جان واتکینز