نقش ارزشیابی های تکوینی مستمر و بازخوردهای توصیفی سازنده در کاهش اضطراب امتحان و ارتقای انگیزش پیشرفت دانش آموزان متوسطه دوم

نظام های آموزشی امروز بیش از گذشته بر رویکردهای ارزشیابی فرایندمحور و یادگیری محور تاکید دارند؛ زیرا شیوه های سنتی سنجش، به ویژه زمانی که صرفا بر نتایج پایانی و نمره محوری استوار باشند، می توانند زمینه ساز افزایش اضطراب امتحان، کاهش اعتماد به نفس تحصیلی و افت انگیزش پیشرفت در دانش آموزان شوند. در این میان، ارزشیابی های تکوینی مستمر و بازخوردهای توصیفی سازنده به عنوان دو مولفه مهم در بهبود فرایند یاددهی یادگیری شناخته می شوند. ارزشیابی تکوینی با فراهم ساختن امکان شناسایی مستمر نقاط قوت و ضعف دانش آموزان و بازخورد توصیفی با هدایت، تقویت و اصلاح عملکرد آنان، می تواند فضای یادگیری را از حالت تهدیدکننده به محیطی حمایتی و رشددهنده تبدیل کند. از این منظر، توجه به نقش این دو مولفه در کاهش فشار روانی ناشی از آزمون ها و نیز در تقویت انگیزه دانش آموزان برای موفقیت تحصیلی، ضرورتی پژوهشی و تربیتی به شمار می آید.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ارزشیابی های تکوینی مستمر و بازخوردهای توصیفی سازنده در کاهش اضطراب امتحان و ارتقای انگیزش پیشرفت دانش آموزان متوسطه دوم انجام می شود. انتظار می رود به کارگیری این شیوه های ارزشیابی، از طریق افزایش احساس شایستگی، مشارکت فعال در یادگیری، آگاهی از مسیر پیشرفت و کاهش ترس از شکست، به بهبود وضعیت روانی و تحصیلی دانش آموزان بینجامد. نتایج چنین پژوهشی می تواند برای معلمان، مدیران آموزشی، مشاوران مدارس و برنامه ریزان درسی در جهت اصلاح شیوه های سنجش و ارزشیابی و ایجاد محیط های یادگیری اثربخش تر سودمند باشد. همچنین یافته ها می تواند مبنایی برای توسعه مداخلات آموزشی مبتنی بر بازخورد سازنده و ارزشیابی مستمر در مدارس متوسطه دوم فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، بازخورد توصیفی سازنده ، اضطراب امتحان ، انگیزش پیشرفت ، دانش آموزان متوسطه دوم ، فرایند یاددهی یادگیری