طیف واکنش های جسمانی درمانگر در مواجهه با درماندگی: از خارش تا خون ریزی (گزارش دو مورد)

سابقه و هدف: واکنش های متقابل جسمانی در درمانگران، از جمله خارش و کندن پوست، معمولا نادیده گرفته می شوند و اغلب به عنوان خستگی یا نقص فنی تلقی می گردند. هدف از این مطالعه، بررسی پدیدارشناختی طیفی از واکنش های جسمانی (از خارش سطحی روی دست تا کندن پوست اطراف ناخن با خون ریزی) در یک درمانگر پویشی و ارتباط آن با حس «درماندگی» در مواجهه با دو بیمار خاص بود.روش بررسی: این مطالعه از نوع گزارش موارد مکرر (Case Series) با رویکرد پدیدارشناختی است. درمانگر (نویسنده) الگوی واکنش های جسمانی خود را در مواجهه با دو بیمار خاص طی یک سال ثبت کرده است. داده ها از طریق یادداشت های بالینی و خودگزارش دهی درمانگر گردآوری شد.یافته ها: دو الگوی متمایز شناسایی شد: (الف) کندن پوست اطراف ناخن تا خون ریزی (هر دو دست) در مواجهه با بیمار ۲۳ ساله ای که با اجتناب شدید، وسواس تمیزی، و تناقض های رفتاری، احساس درماندگی مطلق را در درمانگر برمی انگیخت. (ب) خارش شدید تا قرمزی در ناحیه روی دست و مچ در مواجهه با بیمار ۳۰ ساله ای که با وجود توافق بر سر ریشه مشکل، در لحظه مداخله با سوال «دقیقا بگو می خوای با من چیکار کنی؟» و نیشخندی همراه، مقاومت می کرد و درمانگر را دچار گیجی و سردرگمی می نمود.نتیجه گیری: خارش و کندن پوست در درمانگر، می تواند به عنوان یک «ابزار سنجش ناهشیار» برای میزان تحمل پذیری درمانگر در مواجهه با بیمار عمل کند. هر چه حس درماندگی شدیدتر باشد، واکنش جسمانی از «خارش سطحی» به «خون ریزی» تغییر می یابد. پیشنهاد می شود درمانگران این واکنش ها را ثبت کرده و به عنوان داده ای برای درک بهتر فرآیند انتقال-واکنش متقابل استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

واکنش متقابل جسمانی ، خارش پوست ، کندن پوست ، درماندگی درمانگر ، درمان پویشی ، گزارش موردی