تعلیم و تربیت دانش آموزان مقطع ابتدایی در عصر پساجنگ

جنگ های اخیر رژیم صهیونیستی و ایالات متحده علیه ایران در اسفندماه ۱۴۰۴، علاوه بر تلفات انسانی و خسارات مادی، آسیب های عمیقی بر ساختارهای اجتماعی، روانی و آموزشی کشور وارد ساخت. در این میان، کودکان مقطع ابتدایی به عنوان آسیب پذیرترین قشر جامعه، بیش از هر گروه دیگری متحمل پیامدهای این بحران شدند. شهادت ۱۶۵ دانش آموز در مدرسهی میناب، آسیب به مدارس، تخریب زیرساخت های آموزشی و اختلال در فرایند یاددهی یادگیری، ضرورت بازنگری بنیادین در نظام تعلیم و تربیت دوران ابتدایی را دوچندان کرده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی ابعاد مختلف تعلیم و تربیت دانش آموزان مقطع ابتدایی در عصر پساجنگ می پردازد. یافته ها نشان می دهد که بازسازی روانی کودکان، تقویت تاب آوری، بازطراحی فضاهای یادگیری، توانمندسازی معلمان و تدوین برنامهی درسی متناسب با شرایط بحران، از مهم ترین مولفه های نظام تعلیم و تربیت در عصر پساجنگ است. این پژوهش در نهایت، الگویی عملیاتی برای مواجههی نظام آموزشی با شرایط پساجنگ ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، مقطع ابتدایی ، عصر پساجنگ ، تاب آوری ، آسیب های روانی ، بازسازی آموزشی