چارچوب نوین یادگیری تطبیقی بر پایه سبک های یادگیری و فناوری های نوین آموزشی

تحولات شتابان فناوری های نوین آموزشی و گسترش رویکردهای یادگیری دانش آموزمحور، ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش و توجه هم زمان به تفاوت های فردی یادگیرندگان را بیش از گذشته آشکار ساخت. ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف تبیین چارچوب نوین یادگیری تطبیقی بر پایه سبک های یادگیری و فناوری های نوین آموزشی انجام شد تا نقش هم افزای این دو مولفه در ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری در دوره ابتدایی بررسی شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی انجام شد. جامعه پژوهش را مقالات، کتاب ها، گزارش های پژوهشی و اسناد معتبر داخلی و بین المللی منتشرشده در حوزه سبک های یادگیری، یادگیری تطبیقی و فناوری های آموزشی تشکیل دادند که بر اساس معیارهای ورود و خروج، منابع مرتبط انتخاب، بررسی و تحلیل شدند. داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و مقایسه تطبیقی مطالعات تحلیل شدند و یافته ها در قالب چارچوبی منسجم سازمان دهی شدند. نتایج نشان دادند که بهره گیری هدفمند از فناوری های نوین آموزشی، هنگامی که با شناسایی سبک های یادگیری دانش آموزان و طراحی فعالیت های آموزشی متناسب با ویژگی های شناختی آنان همراه شد، به افزایش مشارکت یادگیرندگان، بهبود کیفیت یادگیری، تقویت انگیزش تحصیلی، ارتقای تعاملات آموزشی، توسعه یادگیری عمیق و بهبود عملکرد تحصیلی منجر شد. همچنین یادگیری تطبیقی، از طریق شخصی سازی محتوا، انعطاف پذیری در ارائه آموزش و استفاده هوشمندانه از ابزارهای دیجیتال، ظرفیت قابل توجهی برای پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان فراهم ساخت و تلفیق سبک های یادگیری با فناوری های نوین آموزشی می توانست به عنوان چارچوبی کارآمد برای ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی و تحقق یادگیری شخصی سازی شده مورد استفاده قرار گیرد. لذا پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی و معلمان، طراحی محیط های یادگیری و تولید محتوای آموزشی را بر مبنای اصول یادگیری تطبیقی، تفاوت های فردی دانش آموزان و ظرفیت های فناوری های نوین آموزشی بازطراحی و اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری تطبیقی ، سبک های یادگیری ، فناوری های نوین آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، آموزش ابتدایی