موضوع: مدل سازی تاثیر مشارکت والدین بر بهبود عملکرد آموزشی در نظام های آموزشی غیرمتمرکز

هدف از این پژوهش، طراحی و تبیین الگوی ساختاری تاثیر مشارکت والدین بر بهبود عملکرد آموزشی دانش آموزان در بستر نظام های آموزشی غیرمتمرکز بود. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل مدیران، معلمان و والدین مدارس دوره متوسطه در سطح کشور بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های سنجش میزان عدم تمرکز، مشارکت والدین و عملکرد آموزشی بود. یافته های پژوهش نشان داد که مشارکت در تصمیم گیری های راهبردی مدرسه با ضریب مسیر مستقیم (۰.۴۸)، قوی ترین پیش بین برای بهبود عملکرد آموزشی است و مشارکت آموزشی در خانه به عنوان یک متغیر میانجی، رابطه میان حکمرانی مدرسه محور و موفقیت تحصیلی دانش آموزان را تقویت می کند. چنین، مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود و تایید کرد که اعتماد متقابل میان مدرسه و خانواده، پیش ران اصلی تبدیل مشارکت صوری به مشارکت کنش گراست. در نهایت، پیشنهاد می شود با توانمندسازی مدیران در مدیریت تعاملات و تدوین نظام نامه جامع مشارکت، از ظرفیت های حکمرانی مدرسه محور برای ارتقای کیفیت یادگیری بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، نظام آموزشی غیرمتمرکز ، حکمرانی مدرسه محور ، عملکرد آموزشی ، مدل سازی معادلات ساختاری