بررسی نقش کاربست فناوری های نوین آموزشی در انگیزش تحصیلی و خودرهیابی تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش کاربست فناوری های نوین آموزشی بر انگیزش تحصیلی و خودرهیابی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر آبادان بود. پژوهش از نوع آمیخته (ترکیبی) از نوع طرح توضیحی متوالی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که از میان آنان ۱۲۰ نفر (۶۰ دختر و ۶۰ پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای برای بخش کمی و ۲۰ نفر به صورت هدفمند برای بخش کیفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی هارتر و پرسشنامه محقق ساخته خودرهیابی تحصیلی با روایی و پایایی تایید شده و مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. داده های کمی با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون و ANOVA و داده های کیفی با روش تحلیل مضمون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین کاربست فناوری با انگیزش تحصیلی (r=۰/۱۳) و خودرهیابی تحصیلی (۲۰۰۸) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین فناوری های آموزشی پیش بین معنی دار هر دو متغیر بودند. تحلیل کیفی موید نقش فناوری در افزایش تعامل، تقویت خودتنظیمی و ایجاد حس استقلال بود هرچند چالش هایی مانند حواس پرتی و مشکلات فنی نیز گزارش شد. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که به کارگیری هدفمند فناوری های نوین آموزشی می تواند به عنوان یک عامل موثر در افزایش انگیزه و تقویت خودرهیابی دانش آموزان مورد توجه برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین ، آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، خودرهیابی تحصیلی ، دانش آموزان ، آموزش متوسطه