تبیین و ارائه الگوهای نوین توانمندسازی فراگیران آموزش های فنی و حرفه ای در بستر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 45
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
MANAGEMENTBONYAD17_026
تاریخ نمایه سازی: 31 تیر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه و هدف با ظهور انقلاب صنعتی چهارم و تسریع تحولات دیجیتال ماهیت مشاغل و مهارت های مورد نیاز بازار کار دستخوش تغییرات بنیادین شده است. در این زیست بوم جدید آموزش های فنی و حرفه ای (TVET) سنتی دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده عصر دیجیتال نیستند و «توانمندسازی» مهارت آموزان نیازمند بازتعریف است. هدف اصلی این پژوهش شناسایی مولفه های کلیدی و طراحی مدلی جامع برای توانمندسازی جامعه هدف آموزش های فنی و حرفه ای به منظور انطباق پذیری با الزامات عصر دیجیتال می باشد. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) با طرح اکتشافی متوالی است. در فاز کیفی، با استفاده از روش تحلیل مضمون و مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۱۸ نفر از خبرگان حوزه آموزش های مهارتی و مدیران صنایع دیجیتال که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند، ابعاد و مولفه های توانمندسازی شناسایی شد. در فاز کمی بر اساس یافته های کیفی پرسشنامه ای محقق ساخته تدوین و در میان ۳۸۴ نفر از مربیان و مهارت آموزان مراکز فنی و حرفه ای توزیع گردید. جهت برازش و اعتبارسنجی مدل نهایی از روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و نرم افزار Smart-PLS استفاده شد. یافته ها: نتایج بخش کیفی منجر به شناسایی ۴ بعد اصلی و ۱۶ مولفه فرعی شد. ابعاد اصلی شامل شایستگی های دیجیتال و فناورانه (مانند سواد داده و کار با هوش مصنوعی)، توانمندی های روان شناختی و شناختی (مانند خودکارآمدی دیجیتال و تفکر انتقادی)، زیرساخت های پداگوژیک نوین (مانند یادگیری مبتنی بر شبیه سازی) و زیست بوم تعاملی صنعت و آموزش بود. نتایج بخش کمی نشان داد که تمامی ابعاد شناسایی شده تاثیر مثبت و معناداری بر سازه توانمندسازی دارند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که مولفه شایستگی های دیجیتال بیشترین ضریب تاثیر را در تبیین واریانس توانمندسازی جامعه هدف دارد. نتیجه گیری و پیامدها مدل مستخرج نشان می دهد که در عصر دیجیتال توانمندسازی تنها به معنای انتقال مهارت های فنی سخت نیست بلکه نیازمند ترکیبی از مهارت های نرم، سواد دیجیتال و حمایت های ساختاری است. این پژوهش به سیاست گذاران نظام آموزشی پیشنهاد می کند که پارادایم آموزشی را از «مهارت محوری صرف» به شایستگی محوری دیجیتال تغییر دهند و با ایجاد مراکز نوآوری مشترک با صنایع پیشرو شکاف میان آموزش های کلاسی و واقعیت های بازار کار دیجیتال را مرتفع سازند.
کلیدواژه ها:
توانمندسازی مهارت ، آموزش فنی و حرفه ای (TVET) ، عصر دیجیتال ، شایستگی های دیجیتال ، مدل سازی معادلات ساختاری
نویسندگان
سعید اکبری زیارانی
دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی موسسه آموزش عالی غزالی دانشکده حسابداری، قزوین، ایران
علی عرفانی کیا
دانشجوی دکترای مدیریت بازرگانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر، دانشکده مدیریت، ابهر، ایران