تحلیل راهبردهای سفارش و تولید در اقتصاد تورمی رویکرد هزینه یابی فرصت نقدینگی

در شرایط تورمی و نوسانات شدید ارزی تصمیم گیری درباره سیاست سفارش مواد اولیه به یکی از عوامل کلیدی در تعیین بهای تمام شده، مدیریت نقدینگی و پایداری مالی شرکت های تولیدی تبدیل شده است. مدل های کلاسیک مدیریت موجودی نظیر EOQ و EPQ، با فرض ثبات قیمت ها و بی توجهی به ارزش زمانی پول در چنین محیط هایی کارایی لازم را ندارند. این پژوهش با رویکرد کمی و تحلیلی به مقایسه دو سیاست اصلی تامین مواد اولیه شامل سفارش یکجا (متمرکز) و سفارش متناوب (فصلی) می پردازد. در این چارچوب مفهوم بهای تمام شده تعدیل شده با هزینه فرصت نقدینگی و مدت زمان قفل شدن سرمایه به عنوان معیارهای اصلی تحلیل در نظر گرفته شده اند. داده های پژوهش از طریق شبیه سازی سناریوهای فرضی و مطالعه موردی یک شرکت تولیدی در سال ۱۴۰۳ گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که اگرچه سیاست سفارش یکجا از منظر کاهش قیمت اسمی مواد اولیه مزیت دارد اما به دلیل افزایش دوره قفل نقدینگی و انباشت هزینه فرصت در بسیاری از شرایط منجر به افزایش بهای تمام شده تعدیل شده می شود. یافته ها بیانگر آن است که انتخاب سیاست بهینه سفارش تصمیمی پویا و وابسته به نرخ تورم، طول دوره قفل پول و توان شرکت در مدیریت جریان نقدینگی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت موجودی ، هزینه فرصت ، نقدینگی ، بهای تمام شده تعدیل شده