ارزیابی مدلهای نوین مشارکت عمومی-خصوصی (PPP) در بهینه سازی بهره وری دارایی های غیرمولد شهرداری ها

شهرداری ها در سطح جهان و به ویژه در ایران همواره با چالش های ساختاری در زمینه تامین مالی پروژه های زیرساختی و مدیریت کارآمد دارایی های شهری مواجه بوده اند. بخش قابل توجهی از دارایی های شهرداری ها به ویژه املاک و اراضی مازاد یا پروژه های نیمه تمام به صورت غیر مولد باقی مانده و از ایجاد ارزش اقتصادی و اجتماعی بازمانده اند. این وضعیت فشار مالی بر بودجه عمومی شهر را تشدید می کند. هدف این پژوهش ارزیابی کارایی و قابلیت انطباق مدل های نوین مشارکت عمومی خصوصی (PPP) به عنوان ابزاری استراتژیک برای فعال سازی و بهینه سازی بهره وری این دارایی های غیرمولد است. روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مروری بر ادبیات نظری و تجربیات بین المللی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که مدل هایی نظیر توسعه مشترک (Joint Development)، اجاره بلندمدت و تاسیس شرکت های ویژه پروژه (SPV) می توانند بستری مناسب برای جذب سرمایه بخش خصوصی، انتقال ریسک های مرتبط با توسعه و تبدیل دارایی های خفته به منابع درآمد پایدار شهری فراهم آورند. این پژوهش با تحلیل تطبیقی مدل های مختلف چارچوبی مفهومی برای بومی سازی موفق PPP در مدیریت دارایی های شهری ارائه می دهد که مستلزم اصلاحات نهادی و افزایش شفافیت در فرآیندهای واگذاری است.

کلیدواژه ها:

مشارکت عمومی خصوصی (PPP) ، دارایی های غیرمولد ، پروژه SPV ، تامین مالی