سنجش و اندازه گیری عملکرد سازمانی بر اساس متغیرهای زمینه ای ذخیره سازی دانش و کاربرد دانش

در دهه های اخیر شتاب تحولات، فناوری، رقابت فشرده و پیچیدگی روزافزون محیط کسب وکار سازمان ها را با چالش های اساسی در دستیابی به بهره وری و حفظ مزیت رقابتی مواجه ساخته است. در چنین شرایطی دانش به عنوان ارزشمندترین سرمایه نامشهود سازمان نقشی تعیین کننده در کیفیت تصمیم گیری ها، سرعت پاسخگویی به تغییرات و خلق ارزش ایفا می کند. سازمان هایی که قادرند دانش موجود را به طور نظام مند شناسایی، ذخیره سازی و در فرآیندهای کاری به کار گیرند، نسبت به رقبای خود از عملکرد بهتری برخوردار خواهند بود. مدیریت دانش تنها به جمع آوری اطلاعات محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از فعالیت های ساختار یافته شامل تولید، ذخیره سازی، اشتراک گذاری و کاربرد دانش را در بر می گیرد. در این میان ذخیره سازی دانش به عنوان زیرساخت اصلی حفظ سرمایه دانشی سازمان شناخته می شود؛ زیرا تضمین می کند که دانش حیاتی در گذر زمان از بین نرود و قابلیت بازیابی و استفاده مجدد داشته باشد. از سوی دیگر کاربرد دانش مرحله ای است که در آن ارزش واقعی دانش نمایان می شود؛ به این معنا که دانش موجود باید در تصمیم گیری ها، بهبود فرآیندها و حل مسائل سازمانی به کار گرفته شود تا منجر به ارتقای عملکرد و افزایش بهره وری گردد. با این حال اثربخشی مدیریت دانش به شدت تحت تاثیر متغیرهای زمینه ای همچون فرهنگ سازمانی، ساختار فناوری اطلاعات، حمایت مدیریتی و رویه های منابع انسانی قرار دارد. برنامه های مدیریت دانش بدون فراهم سازی این عوامل زمینه ای معمولا ناکارآمد شده و نمی توانند بر بهبود عملکرد سازمانی اثرگذار باشند. بنابراین بررسی همزمان این متغیرهای زمینه ای و نقش آن ها در شکل گیری قابلیت های ذخیره سازی و کاربرد دانشی، ضرورتی علمی و عملی به شمار می رود. هدف این پژوهش سنجش و اندازه گیری عملکرد سازمانی بر اساس متغیرهای زمینه ای ذخیره سازی دانش و کاربرد دانش به منظور افزایش بهره وری بوده که در یکی از شرکت های فعال در حوزه صنعت کشور انجام شده است. بر مبنای مطالعه ادبیات، پژوهش تعدادی فرضیه تدوین گردید و با توزیع و جمع آوری پرسشنامه و تحلیل داده های مربوطه فرضیه های پژوهش تایید شدند.

کلیدواژه ها:

ذخیره سازی دانش ، کاربرد دانش ، عملکرد سازمانی ، بهره وری