اتکاپذیری سامانه های نرم افزاری با بهره گیری از فنون مدیریت خطا (FDIR)

خطا و افزایش پیچیدگی سامانه های نرم افزاری و گسترش کاربرد آنها در حوزه های حیاتی احتمال بروز تبدیل آن به خرابی را به طور معناداری افزایش داده است. در چنین شرایطی ارتقای اتکاپذیری به یکی از الزامات بنیادین مهندسی نرم افزار تبدیل شده است. هدف این پژوهش ارائه چارچوبی نظام مند برای افزایش اتکاپذیری سامانه های نرم افزاری از طریق شکستن زنجیره کلاسیک Fault → Error → Failure با بهره گیری از فنون (FDIR) است. در این راستا با رویکردی تحلیلی-مفهومی و مبتنی بر ادبیات معتبر حوزه قابلیت، اعتماد مدل مفهومی زنجیره خطا تبیین شده و جایگاه مولفه های تشخیص، ایزوله سازی، پنهان سازی و بازیابی خطا در آن تحلیل گردیده است. سپس سازوکار یکپارچه سازی Fault Masking و Fault Management در چرخه عمر توسعه نرم افزار ارائه شده و تعامل آنها در جلوگیری از گسترش خطا و تبدیل آن به خرابی بررسی شده است. نتایج تحلیل نشان می دهد که شناسایی به هنگام خطا، محدودسازی دامنه اثر آن و اجرای بازیابی ساخت یافته نقش تعیین کننده ای در افزایش تاب آوری، تداوم خدمت و قابلیت اعتماد سامانه های نرم افزاری ایفا می کند. چارچوب پیشنهادی با فراهم سازی مدیریت فعال خطا در سطوح مختلف معماری نرم افزار امکان کاهش ریسک خرابی های زنجیره ای را مهیا ساخته و برای سامانه های توزیع شده، بلادرنگ و ایمنی حیاتی قابل تعمیم است.

کلیدواژه ها:

سامانه های نرم افزاری ، اتکاپذیری ، FDIR ، مدیریت خطا ، تاب آوری