بررسی تطبیقی الگوهای معماری میکروسرویس خود ترمیم در محاسبات ابری

معماری میکروسرویسها در محیطهای پویای ابری با چالش ذاتی ناپایداری زیر ساخت و پیچیدگی ارتباطات توزیع شده مواجه است و نیازمند سازوکارهای خودکار بازیابی از خطا است. در این بستر طراحی سامانههای خود ترمیم که قادر به تشخیص و بازیابی خودکار خطاها، باشند برای تضمین تاب آوری و تداوم سرویس دهی ضروری است. مقاله حاضر با هدف ارائه یک بررسی تطبیقی نظام مند به تحلیل سه الگوی معماری پیشرو در این حوزه می پردازد: مش سرویس Service Mesh، الگوی Saga و سامانه خود بسند (Self-Contained Systems). این پژوهش با اتکا بر روش شناسی مرور نظام مند منابع علمی و صنعتی ضمن واکاوی مبانی نظری و سازوکارهای عملیاتی هر الگو رویکرد متمایز آنها را در مواجهه با خطا تبیین می کند. مش سرویس با مجازی سازی لایه شبکه قابلیت های تاب آوری همچون مدارشکن و تلاش مجدد را در یک زیر ساخت یکپارچه و مستقل از کد متمرکز می سازد. الگوی Saga با بهره گیری از تراکنش های جبرانی یکپارچگی داده ها را در گردش کارهای توزیع شده تضمین می کند. سامانه خود بسنده نیز با ایزوله سازی حداکثری دامنه های کسب و کار حوزه انفجار خطا را محدود ساخته و از سرایت آن به کل سیستم جلوگیری می نماید.

کلیدواژه ها:

معماری میکروسرویس ، سامانه خود ترمیم ، محاسبات ابری ، Self-Contained System ، Saga ، Service Mesh