بررسی تاثیر روش پایدارسازی نیلینگ بر شاخص های کلیدی موفقیت پروژه (زمان، هزینه کیفیت و ریسک در گودبرداری های عمیق شهری)

گودبرداری های عمیق در محیط های متراکم شهری به دلیل مجاورت با سازه های حساس، وجود شریان های حیاتی زیرزمینی و محدودیت های شدید فضایی، عملیاتی با پیچیدگی های ژئوتکنیکی و مدیریتی فراوانی روبرو هستند که وقوع حوادث در آنها می تواند پیامدهای جانی و مالی فاجعه باری به همراه داشته باشد. هدف اصلی این مقاله مروری، تبیین جایگاه روش نیلینگ (میخکوبی خاک) در پایدارسازی این گودها با تاکید بر گذار از طراحی های قطعی سنتی به سمت مدیریت ریسک هوشمند و طراحی مبتنی بر هزینه چرخه عمر است. این پژوهش با واکاوی ادبیات فنی و سوابق تحقیقاتی در داخل و خارج از کشور متدولوژی های نوین در دو حوزه عملکرد فنی و مدیریت پروژه را مورد ارزیابی قرار می دهد. در این راستا مدل های تصمیم گیری چندمعیاره، فازی، رویکردهای هوشمند یادگیری ماشین نظیر جنگل تصادفی و تحلیل های احتمالی بیزی در کنار داده های تجربی حاصل از مانیتورینگ مطالعات موردی شاخص در کلان شهرهایی نظیر تهران، شیراز، اهواز و کیتو سنتز شده اند. نتایج نشان می دهد که روش نیلینگ به دلیل سرعت اجرای بالا، صرفه اقتصادی و انعطاف پذیری در سایت های نامنظم گزینه ای برتر برای بافت های شهری است. با این حال، ماهیت منعطف این سیستم در خاک های نرم یا با پلاستیسیته بالا می تواند منجر به نشست های غیرمجاز تا ۷۹ میلی متر گردد. یافته های حاصل از مدل های ارزیابی ریسک تایید می کنند که مدیریت ایمنی در ساخت و شرایط نامطلوب زمین شناسی بحرانی ترین فاکتورهای ریسک هستند. این مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت در پروژه های نیلینگ شهری تنها در پایداری فنی خلاصه نمی شود بلکه نیازمند برقرار توازن سیستماتیک میان زمان، هزینه، کیفیت و سطح پذیرش ریسک است. بکارگیری اجباری روش مشاهده ای و تحلیل برگشتی داده های مانیتورینگ در حین اجرا، تنها راه مطمئن برای مدیریت عدم قطعیت های خاک شهری است.

کلیدواژه ها:

نیلینگ ، گودبرداری عمیق شهری ، ارزیابی ریسک ، هزینه چرخه عمر