بررسی تاثیر طراحی فضای مسکونی بر تحصیل دانش آموزان در دوران همه گیری مطالعه کووید-۱۹ از منظر روان شناسی محیط موردی محله باغ فیض، منطقه ۵ تهران پژوهش ترکیبی کمی و کیفی

این پژوهش ترکیبی (کمی-کیفی) با هدف بررسی تاثیر طراحی فضای مسکونی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان در دوران آموزش مجازی همه گیری کووید ۱۹ انجام شده است. جامعه مورد مطالعه خانواده های ساکن محله باغ فیض منطقه ۵ تهران بود. در بخش کمی، پرسشنامه محقق ساخته شامل ۳۵ سوال بر اساس مقیاس لیکرت پنج درجه ای در میان ۱۵۰ خانواده توزیع گردید. در بخش کیفی، مصاحبه نیمه ساختار یافته عمیق با ۱۵ خانواده انجام شد. یافته های کمی نشان داد که کوچکی واحد مسکونی و احساس حبس شدگی (میانگین ۴.۳۲)، همزمانی دورکاری والدین و آموزش مجازی (میانگین ۴.۱۲) و کمبود فضای سبز یا نیمه باز (میانگین ۱.۸۷) مهم ترین چالش ها بوده اند. یافته های کیفی نیز شش مضمون اصلی را استخراج کرد که مضمون «احساس حبس شدگی» غالب بود. همگرایی داده های کمی و کیفی تایید کرد که طراحی نامناسب فضای مسکونی به افزایش استرس و کاهش تمرکز دانش آموزان منجر شده است. پیشنهادهای پژوهش شامل افزایش حداقل متراژ واحدها، الزام به فضای نیمه باز سبز و تقویت انعطاف پذیری فضایی است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی محیط ، طراحی فضای مسکونی ، آموزش مجازی ، همه گیری کووید - ۱۹ ، محله باغ فیض ، تهران ، پژوهش ترکیبی ، پرسشنامه ، تحلیل مضمون