تحلیل نقش پوسته های متخلخل و سایه بان های پارامتریک در تعدیل دمای محیطی و بهینه سازی مصرف انرژی معماری بیرونی

با تشدید بحران انرژی و افزایش دمای جهانی بازنگری در طراحی جبهه های بیرونی ساختمان به عنوان نخستین لایه تقابل با اقلیم به یک ضرورت در معماری معاصر تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش پوسته های متخلخل و سایه بان های پارامتریک در تعدیل بارهای حرارتی و ارتقای کارایی انرژی در معماری بیرونی تدوین شده است. در این راستا با بهره گیری از رویکردی تحلیلی توصیفی ابتدا مبانی نظری مربوط به تخلخل و اثر سایه خنک واکاوی شده و سپس منطق محاسباتی در طراحی هندسه های پاسخگو مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که استفاده از پوسته های متخلخل با ایجاد یک لایه میانی تهویه شونده و کنترل تابش های مستقیم می تواند دمای پوسته اصلی ساختمان را به طور میانگین بین ۶ تا ۸ درجه سانتی گراد کاهش دهد، همچنین تحلیل نمونه های موردی شاخص و بررسی الگوریتم های خورشید محور در طراحی پارامتریک ثابت می کند که این سیستم ها با توزیع هوشمند منافذ و تغییر عمق سایه بان ها متناسب با زوایای تابش قادرند مصرف انرژی در بخش سرمایش را تا ۵۰ درصد کاهش داده و همزمان کیفیت نور روز را بدون ایجاد خیرگی بهبود بخشند. در نهایت این پژوهش تاکید می کند که تلفیق متریال های نوین مانند بتن های الیافی با هوش هندسی منجر به خلق معماری بیرونی پایدار و هویتمندی می گردد که فراتر از یک عنصر تزیینی به عنوان یک نظام تنظیم کننده جریان انرژی عمل می کند.

کلیدواژه ها:

معماری بیرونی ، پوسته های متخلخل ، سایه بان های پارامتریک ، بهینه سازی ، انرژی ، آسایش حرارتی ، طراحی اقلیمی