تاثیر مولفه های معماری بومی بر تجربه زیست پذیری و پایداری اکولوژیکی اقلیم ها در مجموعه های اقامتی-تفریحی

رشد فزاینده صنعت گردشگری و توسعه گسترده مجموعه های اقامتی تفریحی در دهه های اخیر موجب افزایش فشار بر منابع طبیعی، تشدید ناپایداری های اکولوژیکی و تضعیف کیفیت تجربه زیست پذیری در بسیاری از اقلیم ها شده است. در این میان غلبه الگوهای طراحی غیر بومی و یکسان ساز بدون توجه به ویژگی های اقلیمی، فرهنگی و محیطی به یکی از چالش های بنیادین معماری معاصر اقامتی تبدیل شده است. معماری بومی به عنوان دانشی انباشته و آزموده شده در بستر زمان و مکان ظرفیت های قابل توجهی برای پاسخگویی به این چالش ها و ارتقای پایداری اکولوژیکی و کیفیت زیست پذیری فراهم می آورد؛ با این حال، این ظرفیت ها در بسیاری از پروژه های اقامتی تفریحی معاصر به صورت نظام مند مورد توجه قرار نگرفته اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر مولفه های معماری بومی بر تجربه زیست پذیری و پایداری اکولوژیکی اقلیم ها در مجموعه های اقامتی-تفریحی انجام شده است. روش تحقیق کاملا کتابخانه ای و اسنادی بوده و مبتنی بر تحلیل محتوای منابع علمی معتبر، اسناد تخصصی، مطالعات تطبیقی و پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مولفه هایی نظیر انطباق اقلیمی، استفاده از مصالح محلی، فرم های سنتی، سازمان فضایی بومی و بهره گیری از راهکارهای غیر فعال اقلیمی بر نقش تعیین کننده ای در کاهش مصرف انرژی، افزایش سازگاری اکولوژیکی و ارتقای کیفیت تجربه فضایی کاربران دارند. اساس تحلیل ها مدلی مفهومی برای پایداری اقامتی بومی ارائه می شود که بر پیوند همزمان میان معماری بومی، زیست پذیری و پایداری اکولوژیکی تاکید دارد. ارزش افزوده این پژوهش در ارائه چارچوبی تحلیلی و قابل کاربرد برای معماران و برنامه ریزانی است که می تواند مبنایی برای طراحی پایدار مجموعه های اقامتی تفریحی در اقلیم های متنوع فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، زیست پذیری ، پایداری اکولوژیکی ، مجموعه اقامتی-تفریحی ، اقلیم