چارچوبهای مفهومی و تحول پارادایمی در نوسازی شهری؛ از مداخلات کالبدی تا بازآفرینی پایدار و یکپارچه

مفهوم نوسازی شهری در گذر زمان دستخوش تحولات بنیادین شده و از رویکردهای فیزیکی و کالبدی صرف به سوی پارادایم های جامع، یکپارچه و مشارکتی حرکت کرده است. این تغییر پارادایم بازتابی از ناکامی های رویکردهای پیشین در حل ریشه ای معضلات بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری است. پژوهش حاضر با اتخاذ روش تحقیق کتابخانه ای و با تکیه بر تحلیل محتوای کیفی منابع دست اول و دست دوم، به واکاوی سیر تکامل نظری و عملی نوسازی شهری از منظر مدیریت شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که گذار از بازسازی صرف به بازآفرینی شهری مستلزم ادغام ابعاد اقتصادی، اجتماعی فرهنگی، زیست محیطی و مدیریتی در فرایندهای مداخله است. این چارچوب نوین حکمروایی مشارکتی را به عنوان اصل محوری موفقیت طرح های نوسازی مطرح ساخته و بر ضرورت حرکت از برنامه ریزی متمرکز و بالا به پایین به رویکردهای اجتماع محور تاکید دارد. در نهایت مقاله نتیجه می گیرد که شهرداری ها به عنوان کنشگران اصلی این عرصه نیازمند بازتعریف نقش خود از «مجری» به «تسهیلگر» و هماهنگ کننده فرایندهای نوسازی هستند.

کلیدواژه ها:

نوسازی شهری ، بازآفرینی شهری ، مدیریت شهری ، حکمروایی مشارکتی ، توسعه پایدار شهری