سلامت نهادی حلقه مفقوده حکمرانی برای تحقق توسعه پایدار

توسعه پایدار معمولا در سه گانه اقتصاد، جامعه و محیط زیست توضیح داده می شود و در سال های اخیر حکمرانی نیز به عنوان شرط پشتیبان آن برجسته شده است. با این حال بسیاری از تحلیل ها هنوز فرض می کنند که اگر اهداف، منابع و شاخص ها درست تعریف شوند، نهادها خودبه خود توان تحقق توسعه پایدار را خواهند داشت. این مقاله از همین فرض فاصله می گیرد و استدلال می کند که توسعه پایدار، پیش از آنکه صرفا مسئله برنامه ریزی، سرمایه گذاری یا فناوری باشد، مسئله سلامت نهادی است. نهاد ناسالم می تواند بهترین سیاست ها را فرسوده کند، اعتماد عمومی را کاهش دهد، خدمات سلامت را نابرابر سازد، ظرفیت یادگیری را از میان ببرد و توسعه را به مجموعه ای از پروژه های کوتاه مدت و ناپایدار تقلیل دهد. مقاله با رویکرد مفهومی-نظری ادبیات توسعه پایدار، حکمرانی، عمومی سلامت، عمومی ظرفیت نهادی، اعتماد نهادی و مدیریت عملکرد بخش عمومی را به گفت وگو می نشاند و مفهوم «سلامت نهادی» را به عنوان ظرفیت یک نهاد برای خلق ارزش عمومی، حفظ مشروعیت، یادگیری مستمر، پاسخگویی، تاب آوری و ارائه خدمت عادلانه تعریف می کند. استدلال مرکزی این است که سلامت جامعه و سلامت نهادها دو قلمرو جدا از هم نیستند؛ نظام سلامت، آموزش، رفاه و محیط زیست زمانی می توانند به توسعه پایدار کمک کنند که خود در درون یک معماری نهادی سالم عمل کنند. بر این اساس مقاله چارچوبی چندسطحی ارائه می دهد که در آن سلامت نهادی از طریق کیفیت، حکمرانی، عدالت در دسترسی به خدمات سلامت، سرمایه اجتماعی و تاب آوری اجتماعی به تحقق توسعه پایدار پیوند می خورد. در پایان گونه شناسی چهارگانه ای از وضعیت نهادی، مجموعه ای از گزاره های پژوهشی و دلالت هایی برای طراحی نهادهای سالم، نظام های ارزیابی عملکرد و سیاست گذاری سلامت محور ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

سلامت نهادی ، حکمرانی عمومی ، توسعه پایدار ، سلامت عمومی ، ظرفیت نهادی ، اعتماد نهادی ، عدالت ، ارزش عمومی