بررسی الگوی تعامل خانواده و مدرسه در تقویت مثبت اندیشی کودکان در دوره ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان حساس ترین و سازنده ترین مقطع تحصیلی، نقش بی بدیلی در پایه گذاری ساختارهای شناختی، عاطفی و شخصیتی کودکان ایفا می کند. در این دوران، شکل گیری الگوهای فکری و نحوه مواجهه با چالش های محیطی، مستقیما تحت تاثیر دو نهاد بنیادین خانواده و مدرسه قرار دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی و تبیین الگوی تعامل ساختاریافته میان خانواده و مدرسه در جهت تقویت مهارت های مثبت اندیشی در کودکان مقطع ابتدایی است. این مطالعه که با رویکردی مروری و تحلیلی انجام پذیرفته، نشان می دهد که مثبت اندیشی به عنوان یک مهارت شناختی اکتسابی، تنها زمانی در نهاد کودک تثبیت می شود که پیام های تربیتی منسجم و هم راستایی از سوی والدین و معلمان دریافت نماید. نتایج حاکی از آن است که ایجاد یک اکوسیستم تربیتی هم افزا، که در آن مدرسه و خانواده به عنوان شرکای راهبردی عمل می کنند، به طور چشمگیری سازگاری هیجانی، سرزندگی تحصیلی و تاب آوری روانی دانش آموزان را ارتقا می بخشد. در این الگوی تعاملی، معلمان با خلق جوی حمایتگر و مبتنی بر پذیرش در کلاس درس، و والدین با فراهم آوردن محیطی غنی و پرهیز از کمال گرایی افراطی در خانه، شبکه ای ایمن برای تمرین خوش بینی آموخته شده فراهم می آورند. فقدان این تعامل، منجر به بروز تعارضات شناختی و شکل گیری الگوهای درماندگی در کودکان می گردد. از این رو، طراحی و استقرار مکانیسم های ارتباطی مستمر، برگزاری دوره های توانمندسازی مشترک و تغییر نگرش از آموزش تک بعدی به پرورش همه جانبه، برای تحقق این الگوی تعاملی ضروری است تا سلامت روان و بهزیستی نسل آینده در برابر پیچیدگی های جامعه مدرن تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل خانواده و مدرسه ، مثبت اندیشی ، دوره ابتدایی ، خوش بینی آموخته شده ، سرمایه روان شناختی.