نقش معنادرمانی و مثبت اندیشی در جلوگیری از فرسودگی تحصیلی و ارتقای شادکامی دانش آموزان ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان شالوده نظام آموزش و پرورش، نقشی حیاتی در شکل گیری الگوهای شناختی، عاطفی و رفتاری کودکان ایفا می کند. با این حال، افزایش روزافزون انتظارهای تحصیلی و فشارهای محیطی در سال های اخیر، دانش آموزان این مقطع را در معرض آسیب های روانی متعددی از جمله فرسودگی تحصیلی قرار داده است که پیامد مستقیم آن کاهش شدید شادکامی و انگیزه درونی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش معنادرمانی و مهارت های مثبت اندیشی در جلوگیری از فرسودگی تحصیلی و ارتقای شادکامی دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. این مطالعه که با روش مروری و کتابخانه ای تدوین یافته، به کالبدشکافی مکانیسم های شناختی و انگیزشی رویکردهای روان شناسی مثبت گرا و معناگرا در محیط های آموزشی می پردازد. یافته های این بررسی تحلیلی نشان می دهد که ترکیب مهارت های مثبت اندیشی و اصول معنادرمانی، ابزارهای تحولی قدرتمندی را در اختیار فراگیران قرار می دهد تا استرس های روزمره را مدیریت کرده، افکار منفی خودآیند را به چالش بکشند و برای تلاش های تحصیلی خود هدفی والاتر کشف نمایند. این فرآیند بازسازی شناختی، با ارتقای مولفه های سرمایه روان شناختی نظیر امید، خودکارآمدی و تاب آوری، سدی دفاعی در برابر دل زدگی و خستگی ذهنی ایجاد می کند. همچنین، یافته ها موید آن است که اثربخشی پایدار این رویکردها منوط به شکل گیری یک اکوسیستم تعاملی و هم افزا میان معلمان در مدرسه و والدین در خانه است تا جوی سرشار از پذیرش بدون قید و شرط خلق شود. در نهایت، این پژوهش الگویی کاربردی را برای مربیان و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد تا با ادغام برنامه های مثبت نگر در متن فعالیت های مدارس ابتدایی، شادکامی اصیل و بهزیستی روان شناختی نسل آینده را تضمین نمایند.

کلیدواژه ها:

معنادرمانی ، مثبت اندیشی ، فرسودگی تحصیلی ، شادکامی ، دوره ابتدایی.