محاسبه بهای تمام شده تحصیل دانشجو در رشته-مقاطع غیربالینی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس با استفاده از روش بهایابی بر مبنای فعالیت

مقدمه: محاسبه هزینه خدمات ارائه­شده در بخش سلامت، اساس استقرار نظام بودجه بندی عملیاتی و تعیین تعرفه های واقعی است. با توجه به اهمیت نظام آموزش در بخش سلامت و لزوم محاسبه بهای تمام شده آن، هدف اصلی این مقاله، محاسبه بهای تمام شده تحصیل در رشته های غیربالینی بخش سلامت در دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس به­روش بهایابی بر مبنای فعالیت است. روش پژوهش: جامعه آماری پژوهش شامل رشته-مقاطع غیربالینی در ۹ دانشکده مستقر در شهر شیراز و ۵ دانشکده سایر شهرستان های استان فارس بود. اطلاعات مورد نیاز از نرم افزارهای حسابداری تعهدی، حقوق و دستمزد و معاونت آموزشی به نام «سما»، دانشکده ها نظیر جایگاه دقیق افراد و واحدهای موظف استادان، فهرست حق الزحمه های پرداخت شده و مصاحبه گردآوری شد. یافته‎ ها: در رشته های غیربالینی، رابطه بهای تمام شده تحصیل دانشجو در واحدهای درسی عملی با بهای تمام شده تحصیل دانشجو در واحدهای درسی نظری مثبت و معنی دار بود. بهای تمام شده تحصیل در مقاطع تحصیلی مختلف نیز تفاوت معنی داری داشت؛ به­نحوی که مقطع کاردانی با مبلغ حدود ۴۸۹ میلیون ریال کمترین و دکتری تخصصی با مبلغ حدود ۶۳۶ر۳ میلیون ریال بیشترین میزان از نظر میانگین بهای تمام شده بود. بهای تمام شده تحصیل در دانشکده های مختلف نیز تفاوت معنی داری داشت. دانشکده های علوم و فناوری های نوین پزشکی، داروسازی و پزشکی به­ترتیب، بیشترین میزان بهای تمام شده تحصیل دانشجو را داشت؛ افزون بر این با توجه به سهم آموزش (حدود ۵۳%) از کل بهای تمام شده، لزوم توجه مسئولان به آموزش به­منظور کم­کردن بهای تمام شده تحصیل دانشجو مشخص شد. نتیجه‎ گیری: مسئولان باید تمرکز خود را بر کنترل و کاهش بهای تمام شده آموزش به­عنوان اصلی ترین جزء بهای تمام شده تحصیل قرار دهند. بنابراین، هنگام مقایسه بهای تمام شده رشته-مقاطع مختلف و نیز برای تخصیص بودجه به دانشکده ها باید به عواملی نظیر تعداد واحدهای درسی عملی و نظری، مقطع و دانشکده توجه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

بهایابی بر مبنای فعالیت ، حسابداری بخش سلامت ، رشته های غیربالینی