بررسی نقش آموزگار به عنوان یک الگو، مربی و تاثیرات عمیق بر ابعاد مختلف رشد دانش آموز

موفقیت تحصیلی دانش آموزان تنها به هوش و استعداد ذهنی آن ها محدود نمی شود، بلکه عوامل عاطفی و روانشناختی نقشی تعیین کننده در فرآیند یادگیری ایفا می کنند. پژوهش حاضر به بررسی رابطه میان کیفیت پیوند عاطفی معلم و شاگرد و تاثیر آن بر دو متغیر مهم اضطراب امتحان و اعتماد به نفس می پردازد. اضطراب امتحان به عنوان یک پاسخ روانی-فیزیولوژیک، می تواند عملکرد شناختی دانش آموز را مختل کرده و مانع از نمایش واقعی توانایی های او شود. در سوی دیگر، اعتماد به نفس، به عنوان باور فرد به توانایی های خود، موتور محرک تلاش و پشتکار در مسیر یادگیری است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که وجود یک رابطه گرم، حمایتی و مبتنی بر احترام متقابل بین معلم و دانش آموز، به عنوان یک عامل تسکین دهنده عمل کرده و سطح اضطراب را به طور قابل توجهی کاهش می دهد. معلمانی که با رویکردی همدلانه با دانش آموزان برخورد می کنند، با ایجاد فضای امن روانی در کلاس، به دانش آموزان کمک می کنند تا از ترس شکست و قضاوت رها شوند. این امنیت عاطفی مستقیما بر افزایش اعتماد به نفس تاثیر می گذارد؛ چرا که دانش آموز در چنین فضایی احساس ارزشمندی کرده و برای ریسک پذیری و مشارکت در کلاس انگیزه پیدا می کند. همچنین، حمایت عاطفی معلم به دانش آموز کمک می کند تا امتحان را نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان فرصتی برای نشان دادن یادگیری ببیند. بنابراین، تقویت مهارت های ارتباطی و عاطفی در معلمان، یک ضرورت انکارناپذیر برای ارتقای سلامت روان مدارس و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم و شاگرد ، اضطراب امتحان ، اعتماد به نفس ، حمایت عاطفی ، سلامت روان مدرسه ، اضطراب تحصیلی.