بررسی اهمیت تدریس و ارزشیابی درس شیمی به عنوان نقش محوری در شکل دهی به تفکر علمی، مهارت های حل مسئله و درک جهان پیرامون دانش آموزان

ارزشیابی جامع در آموزش شیمی نه یک انتخاب تجملی، بلکه یک ضرورت تحول آفرین است. این رویکرد با فراهم آوردن شواهدی غنی تر و معتبرتر از درک واقعی دانش آموز، نقص های سیستم آزمون محور سنتی را برطرف می کند. با اتکا به مبانی ساخت گرایانه و تمرکز بر فرآیند (AfL و AaL)، می توانیم محیطی را ایجاد کنیم که در آن شیمی به عنوان یک رشته کاربردی و تحلیلی تدریس شود. گذار از نمره دهی صرف به سمت بازخورد سازنده و سنجش شایستگی های عملی، مستلزم تعهد سیستمی، آموزش مستمر معلمان و مهم تر از همه، تغییر نگرش نسبت به نقش ارزشیابی در کلاس است. تنها از این طریق است که می توان دانش آموزانی پرورش داد که قادر به تفکر انتقادی و حل مسائل پیچیده شیمیایی در دنیای متغیر امروز باشند. با این وجود، نظام های آموزشی سنتی، به ویژه در سطح متوسطه، اغلب ارزشیابی را به امتحانات نهایی و میان ترم محدود کرده اند که عمدتا بر بازشناسی اطلاعات و اجرای الگوریتم های محاسباتی استاندارد تاکید دارند. این “آزمون محوری” (Test-Centricity) پیامدهای زیان باری به همراه دارد. دانش آموزان به جای تمرکز بر درک عمیق و کاربرد دانش، زمان و انرژی خود را صرف یادگیری سطحی و استراتژی های کسب نمره می کنند (Black & Wiliam, ۱۹۹۸). در نتیجه، فاصله عمیقی میان آنچه در کلاس تدریس می شود، آنچه دانش آموز می آموزد و آنچه نظام ارزشیابی می سنجد، ایجاد می شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی جامع ، یادگیری مفهومی شیمی ، ارزشیابی عملکردمحور ، ارزشیابی برای یادگیری ، تفکر انتقادی ، سنجش شایستگی ها.