رابطه هوش مصنوعی و خودکارآمدی تحصیلی در محیط های یادگیری هوشمند

گسترش روزافزون هوش مصنوعی در عرصه آموزش، زمینه ساز شکل گیری «محیط های یادگیری هوشمند» شده است که با قابلیت هایی چون شخصی سازی مسیر یادگیری، بازخورد فوری و تحلیل داده های رفتاری، نوید تحولی بنیادین در فرایند تعلیم و تربیت را می دهند. بااین حال، اثربخشی این محیط ها نه تنها به قابلیت های فنی آن ها، که به میزان چشمگیری به باور دانش آموزان نسبت به توانایی های خود در تعامل با این فناوری ها وابسته است. این مقاله با اتکا به چارچوب نظریه شناختی-اجتماعی بندورا و با مرور نظام مند یافته های پژوهشی معاصر، به کاوش در رابطه دوسویه میان هوش مصنوعی و خودکارآمدی تحصیلی در محیط های یادگیری هوشمند می پردازد. فراتحلیل های اخیر نشان می دهد که هوش مصنوعی تاثیری مثبت و در حد متوسط بر خودکارآمدی یادگیرندگان دارد . اما این تاثیر تحت تاثیر عوامل تعدیل کننده ای چون نقش هوش مصنوعی و حوزه های درسی قرار می گیرد. خودکارآمدی بالا، به ویژه در دانش آموزانی که از هوش مصنوعی به عنوان «ابزار یادگیری هوشمند» استفاده می کنند، با کاهش بار شناختی، افزایش نظارت بر یادگیری، و بهره وری راهبردی تر از بازخوردهای تولیدشده همراه است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان.