بررسی نقش هوش هیجانی معلمان در کاهش فرسودگی شغلی و بهبود تعاملات کلاسی

هوش هیجانی معلمان از شایستگی های بنیادین حرفه ای است که می تواند بر سلامت روانی، کیفیت تدریس و چگونگی شکل گیری روابط کلاسی اثر بگذارد. هدف این مقاله، بررسی نقش مولفه های هوش هیجانی شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، انگیزش و مهارت های اجتماعی در کاهش فرسودگی شغلی معلمان و بهبود تعاملات آنان با دانش آموزان است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و مفاهیم اصلی، عوامل زمینه ساز فرسودگی و سازوکارهای اثرگذاری توانایی های هیجانی بر محیط آموزشی را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد معلمانی که هیجان های خود را دقیق تر می شناسند و در موقعیت های فشارزا به گونه ای سنجیده تنظیم می کنند، کمتر با خستگی عاطفی، نگرش منفی به شغل و کاهش احساس موفقیت حرفه ای روبه رو می شوند. برخورداری از همدلی و مهارت ارتباطی، فهم نیازهای عاطفی دانش آموزان، مدیریت تعارض، ارائه بازخورد سازنده و ایجاد فضای امن و احترام آمیز را تقویت می کند. همچنین هوش هیجانی از طریق افزایش خودکارآمدی، تاب آوری و رضایت شغلی، توان معلمان را برای مقابله با فشارهای حرفه ای بهبود می بخشد. توانمندی، کیفیت تصمیم گیری تربیتی و احساس تعلق حرفه ای را افزایش می دهد. بر این اساس، آموزش هدفمند شایستگی های هیجانی، همراه با حمایت مدیریتی و کاهش فشارهای سازمانی، می تواند زمینه ارتقای بهزیستی معلمان و اثربخشی تعاملات کلاسی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، فرسودگی شغلی ، معلمان ، تعاملات کلاسی ، خودکارآمدی