چگونه توانستم با مشارکت خانواده، خودتنظیمی رفتاری و انگیزش تحصیلی یک دانش آموز پایه هفتم را بهبود بخشم؟

این اقدام پژوهی با هدف بهبود خودتنظیمی رفتاری و انگیزش تحصیلی یک دانش آموز دختر پایه هفتم از طریق مشارکت خانواده انجام شد. مسئله پژوهش با مشاهده بی نظمی در خواب و تغذیه، استفاده بدون برنامه از فضای مجازی، تنش در ارتباط با مادر، مقاومت در برابر انجام تکالیف و کاهش تمرکز شناسایی شد. داده ها از طریق یادداشت های مشاهده ای، گفت وگو با دانش آموز و مادر، مشورت با مشاور و بررسی مستندات تحصیلی در دسترس گردآوری شد. راهکارها شامل جلب همکاری خانواده، استفاده از راهنمایی مشاور، اصلاح تدریجی خواب و تغذیه، تعیین هدف های کوچک تحصیلی، تقویت مثبت و توافق آشکار درباره استفاده از فضای مجازی بود. اقدامات طی دو هفته اجرا شد؛ هفته نخست به آغاز برنامه و هفته دوم به تداوم و پیگیری اولیه اختصاص یافت. شواهد پس از اقدام از آرام تر شدن تعاملات خانوادگی، منظم تر شدن خواب و صبحانه، کاهش نسبی پنهان کاری در استفاده از فضای مجازی، افزایش همکاری در انجام تکالیف و بهبود نسبی نمرات در دسترس حکایت داشت. با توجه به تک موردی بودن پژوهش، کوتاهی دوره پیگیری و نبود ابزار استاندارد، یافته ها باید تغییرات اولیه تلقی شوند. نتیجه پژوهش نشان داد مشارکت همدلانه خانواده، همراه با قواعد روشن و حمایت تحصیلی، می تواند زمینه بهبود عادت های رفتاری و افزایش مشارکت در یادگیری را فراهم سازد.